Verhalen Categorie
Verhalen Selectie
. ongelezen alle (login!)
. alle alle (10915)
. #buiten (1498)
. #comingout (256)
. #cruising (3400)
. #date (1521)
. #eerstekeer (1737)
. #familie (453)
. #fetish (805)
. #groep (1663)
. #jonger met ouder (1769)
. #massage (136)
. #sm (513)
. #sport (502)
#niet erotisch (65)

series/reeksen
. series (3889)
. reeksen (881)
. korte verhalen (1078)



Wist jij dat de meeste schrijvers alleen maar een geil verhaal kunnen schrijven als ze zelf super geil zijn, en daarom geen seks hebben tot het verhaal af is?


Gekozen: homo, biseks, hetero verhalen inclusief series en reeksen
Geselecteerd: #niet_erotisch


Anoniem

Afkicken

Hij keek mij alleen maar angstig aan. Kon niet meer verklaren. Je bent een fantast je kan beter de waarheid vertellen jochie. Moeilijk, man, moeilijk, echt moeilijk, jammerde Damien. Ik kan niemand vertrouwen man. Ik ben dom, zo dom o wat ben ik dom geweest. Ik wilde net weggaan toen hij mij hulp vragend aankeek. Damien wil je nog iets aan mij kwijt. De jongen was heel gestrest. Hij zweette misschien extra omdat hij nu " cold Turkey " afkickte. Niet van harddrugs maar dagelijks grote hoeveelheden softdrugs. Joints die hij aan de lopende band rookte. Soms XTC soms een snuif cocaïne in het weekend. Net twintig eigenlijk hulpeloos. Vanaf zijn dertiende was hij uit de kluiten gewassen. Zijn ouders hadden aanzien. het had lang geduurd dat Damien voor het eerst werd aangehouden. Ik kon eigenlijk weinig met hem. Vandaar dat ik een oudere collega vroeg of het misschien zinnig was hem van mij over te nemen. Kai kende het klappen van de zweep en betrad de spreekkamer van het huis van bewaring. Waar is Rik man, waar is Rik had Damien als eerste gejammerd. Kai ging tegenover Damien zitten keek hem alleen maar aan. Een grove grote jongen. Breed geschouderd. Zijn donkere korte haren. Vooral zijn grote donkere ogen die nu levenloos stonden zo keek Damien Kai aan. Hoe oud was je jochie. Kai bladerde heel rustig en zelfverzekerd door het dossier. Damien had eigenlijk zonder noemenswaardige problemen de HAVO doorlopen. Een makkie voor hem. Dertien hoezo. Is het toen begonnen. Ja knikte Damien. Ik kwam van school lopen toen hij mij vastpakte. Mijn trainingsjack had de zelfde maat dan hij had. Ik moest hem afgeven. Dat deed ik niet dus sloeg hij mij in elkaar. Ik was bang man. Ja dat begrijp ik. Doodsbang man. Nou doodsbang ben je maar niet zo Damien. Hij kreeg vat op mij man. Hij voelde dat hij macht over mij had. Hij heeft jou nou aardig in de tang geloof ik. Niet hij man, niet hij schreeuwde Damien het zenuwachtig uit. Als ik zijn naam noem man ben ik door. Echt dood ze zijn van de maffia. O. . . , is mijn broer ook lid van geloof ik, lachte Kai. Ze knallen in Amsterdam ook de ene na de andere af. Zo, zo liquidatie toe maar. Damien had zoveel mensen die zoveel macht hadden om hem heen. De beste advocaat. Kai legde zijn benen op de kleine tafel luisterde naar Damien. Zijn vader was Jurist. Zijn moeder Rector van een middelbare school. Vrienden van zijn ouders waren gerenommeerde Juristen. Officiëren, rechters, advocaten wethouders, burgemeester, Commissaris der Koningin. Geld zat prachtige villa. Nou Rik krijgt niks uit jou Damien nu zit ik al een uurtje bij jou, ook mij vertrouw jij niet, ik denk dat ik mijn schaarse tijd eens ergens anders ga besteden. Damien begon te trillen. Tranen kwamen in zijn ogen. Ik kan niks zeggen. Jochie ik heb geheimhoudingsplicht ben alleen om jou te helpen. Ja maar snikte Damien, ik schaam me zo. Hij was veel sterker dan ik was. Toen dacht ik dat ik slim was en papte met hem aan. Ik gaf hem geld en kocht voor hem een cadeautje. Toen nam hij mij mee naar zijn huis. Hij was negentien begrijpt u. Zeg maar Kai, Damien. Die eerste keer hij paaide mij op zijn kamertje. Bracht beide handen naar mijn trainingsbroek. Heel langzaam stroopte hij mijn broek naar beneden. Hij bleef doorpraten moedige mij min of meer aan. Hij hemelde mij op, dat ik al groot was. Maar steeds prentte hij mij in dat hij mij zou vermoorden of laten vermoorden als ik maar enigszins negatief over hem was. Mmm bromde Kai die dit misschien wel duizendkeer had gehoord. Jongen die onderling experimenteren. Het keurig opgevoede jochie die de manieren van de straat of straattaal eigen wilde maken maar niet tegen die harde taal kon. Ze wilden erbij horen, maar ja moeilijk. Trok hij zichzelf ook uit. Damien knikte van ja, keek naar de grond van het kleine kamertje. En welke piemel was groter de zijne of de jouwe. De zijne hij had al schaamhaar. Deed het pijn Damien. Nee dat niet. Het kriebelde ontzettend de eerst toen hij mij aftrok. Jij hem aftrok hij jou. Ja. Zo begon het. Ja. en toen. Ja, toen had hij mij in zijn macht. Ik heb haar echt niet vermoord echt niet. Dat geloof ik wel Damien. De jongen keek Kai ineens aan. gelooft u dat echt. Ja hoezo vergis ik me. Nee niet, ik heb het echt niet gedaan. Wil je chocolademelk Damien. Ja graag. Kai haalde dat uit de automaat. Nam een asbakje mee zodat Damien kon roken. In het begin haast dagelijks trokken wij elkaar af. Ineens werd dat minder. De lol was er bij hem wat vanaf. Toen wilde hij mij neuken. Anders zouden wij helemaal niks meer doen. Hij was alleen thuis. Ik schreeuwde zo'n pijn deed dat de eerste keer. Maar daarna wende het. Toen was het weer haast elke dag. We gingen ook vaak uit samen met zijn vrienden. Dan sloop ik het huis uit stiekem. Ik was veertien weetje dus mocht s' nachts niet wegblijven. Maar jij sniekte er stiekem tussenuit. Ja. Dronk en blowde je toen al. Ja. Kreeg ik van hem. Waren zijn vrienden net zo ouds als hij. Ja en ouder. Die pakten jou ook. Ja soms. Dat maakte mij niks uit trouwens. O nee. Hij betaalde alles voor mij stuf, drank, sigaretten. Als hij geen meiden had hij woonde op kamers toen dan deden wij veel meer. Samen bedoel je. Ja en als hij een andere vriend bij hem had logeren ook wel met drie of meer. Hij neukte mij meestal. Ook als ik een andere jongen op zijn bed neukte, neukte hij mij ook. Dat is een heel gaaf gevoel als je iemand neukt en je word zelf ook geneukt. Hij is nu dan achtentwintig toch. Nee zesentwintig. Hij is vijfjaar ouder als ik. En hij nam dat meisje mee. Nee ik nam haar mee maar hij pikte die van mij af. Dat hadden wij zo afgesproken. Ik gooide drugs in haar drankje wat hij aan mij gaf. Nu zit jij hier voor moord. Ja, knikte hij. Maar je was er niet bij toen ze stierf. Nee schudde hij heftig. Hou je niet van meisjes Damien. Jawel maar deze was veel ouder. Nou als jij schoonschip wil maken moet je het de rechercheurs maar vertellen. Anders zwijg je maar. Hij zweeg en omdat ze hem niks konden bewijzen dan dat hij niet schuldig was aan haar door moesten ze hem vrijlaten. Ik maakte zijn rapport voor het geval dat. Damien kon er eigenlijk niet mee leven maar was bang, doods bang ......

0 reacties 199 bekeken cijfer: 6.1(27)

Gemiddelde cijfer: 7


marcoplantinga

9 verhalen op DG

Dagje mooi weer

Afgelopen week hebben we een paar dagen mooi weer gehad waarvan slechts 1 met veel zon, ik had die dag zo ontzettend nodig om eens heerlijk in mijn blote kont en gewoon lekker naakt te genieten in de naaktrecreatiegebied bij Velsen. Op zich is het er erg rustig in de zomer maanden is het er wel iets drukker maar nu was het heerlijk rustig en kijk dan veel om mij heen maar kon weinig tot niets ontdekken, in het midden van die naaktrecreatie is een vijver of zwemvijver aangelegd en zelf zou ik het water niet in gaan daar omdat het water niet van die kwaliteit vind om daar eens heerlijk een baantje te gaan trekken. Aan de overzijde van de vijver zijn er een paar plaatsen die bekend staan om ontmoetingsplaats en zie je soms wel wat geschuifel van een aantal heren en zelf heb ik daar geen last van want vind wat zei doen moeten zei weten. Vind het bezwaarlijker als er ouders met kinderen bij de vijver zitten dan hoor je dat niet te doen maar dat is mijn mening. Ik had een mooi plekje in de zon uitgekozen, spreidde mijn deken uit en begon me uit te kleden en borg mijn kleding op, en ging zitten op mijn deken en zag tot mijn verbijstering dat mijn pik zowaar stijf dreigde te worden zoiets gebeurt mij niet snel als naturist, waarschijnlijk omdat hij al heel lang niet buiten had gespeeld. Gelukkig was hij snel aan de zonnestralen gewend geraakt en nam hij weer zijn normale positie in en heb daar ongeveer een twee en half uur gelegen en eens heerlijk genoten van de zon en de omgeving normaal let ik zelden op anderen op wat zei doen want kom daar voor mezelf en niet voor mijn geilheid te botvieren, en nu ging ik net als in de stad eens mensen kijken niet vanaf een terras maar vanaf mijn deken in het gras. Er is daar op het terrein een openbare toiletruimte en aan de zijde van de bosjes een douche met koud water om je af te spoelen of af te koelen wat ik als het bloedheet is regelmatig gebruik van maak, nu waren er daar een paar heren die zich daar ophielden en had er goed zicht op, en zag dat er een man richting de toiletten liep en met zijn vinger in zijn navel zat en met zijn andere hand zijn pik aan het stijf trekken was en verdween uit mijn zicht richting de bosjes gevolgd door een andere man met een enorme buik en zag ze al een tijd niet meer en omdat ik er niet ver vanaf zat vond ik het vreemd dat ze daar niet meer waren. Toen ik opeens in de bosjes een persoon zag leunend tegen een boom en een hoofd heen en weer drukte richting zijn schaamstreek, ik zag dus verder niets en mijn nieuwsgierigheid was gewekt, tegenover mij aan de kant van de vijver zat een stel man en vrouw op van die zonnebedden en die vrouw en man zaten steeds naar mij te kijken en zodra ik hun kant op keek doken ze weg achter een boek of keken de andere kant op, opeens stond de man van het stel op en liep richting de toiletten. De vrouw zat rechtop en had zich richting mij gedraaid en ik lag op mijn rug kijkend richting het gebeuren in het bos en ik voelde dat ze keek en keek haar richting op en ze begon te krabben aan haar zei en daarna richting haar borst en toen zag ik dat ze over haar borst wreef en ook over haar andere, ik keek snel naar de andere zijde waar ook nog een wedstrijd aan de gang was maar schijnbaar had de scheidsrechter die wedstrijd afgefloten, want zag niets meer en zag dat haar man terug kwam van de toiletten. En keek weer naar zijn vrouw die zich snel had omgedraaid en haar tas pakte waar ze een fles water uithaalde en een paar slokken van nam, haar man kwam mijn richting oplopen en zag dat hij een hele kleine pik had en een piercing had, wel grappig maar ik hoef niet bedacht ik me nog ik zelf ben nogal getatoeëerd maar piercings vind ik helemaal niets, maar ik vind als anderen dat mooi vinden moet men dit gewoon doen. De beste man keek me aan en liep naar zijn ligstoel/bed en ging liggen en zag dat een van de mannen terug kwamen uit de bosjes en ik dacht zo die hebben vandaag weer hun kwak geloosd, en zag opeens dat het stel weer mijn richting opkeken en draaide snel een shagie en stak hem aan, en toen ging de vrouw verzitten en draaide me om op mijn buik en rookte rustig verder, en lette maar niet meer op hen. Nadat ik was uitgerookt draaide ik me weer om op mijn rug en genoot van de zon op mijn body heerlijk bedacht ik me en dacht als het morgen weer zulk weer is maar de vooruitzichten waren somber gesteld helaas pindakaas. Na even te hebben gelegen richtte ik me op en keek weer even in het rond en miste de dame tegenover mij, en dacht waar is die nu gebleven wel de man bleef maar kijken en pakte nu snel water toen ik terug keek, nou het zal me worst zijn dacht ik nog en zag haar terugkomen vanaf de toiletten en liep in mijn richting en dacht zo even kijken of ze nu ook kijkt maar ze keek de andere kant op en zag dat ze een kale kut had en ook een piercing had. Leuk zo'n stuk ijzer door je lip en door je pik nee ik moet er werkelijk niet aan denken. Toen vond ik het stilletjes tijd om te gaan en trok mijn shirt aan en ging staan pakte mijn slip en trok deze aan gevolgd door mijn spijkerbroek en vertrok, eigenlijk best wel leuk zo'n dagje mooi weer. En dan eens weer iets anders mensen kijken, hoop dat jullie ook van dit verhaal hebben genoten met vriendelijke groet Marco. ......

0 reacties 394 bekeken cijfer: 6.8(17)


leukesexmetjong

1 verhaal op DG

De Buurjongen 1

Half jaar geleden of zo kwamen ze er wonen, . . op het hoekhuis. Ma en dr zoon van denk 18 jaar oud of zo. Gevalletje scheiding. Moest op geg. moment via brandpad de andere kant op en kwam voorbij het hoekhuis en zag ma worstelen met de schutting dus Dus ik heel galant:" goeiemorgen, hulp nodig?". . . "Ja graag" zei ze. "Ik kan dit ding amper tillen en Sjoerd verrek het om te helpen". . . Ïk zo totaal niet bij de les "Sjoerd?. . . "Ja"zei ze, . "Sjoerd is mijn zoon maar die knul is diep in zn puberteit" Met dat ze het zei kwam het weer naar boven wie Sjoerd moest zijn. . . Een knul van 1, 80, beetje slungel maar wel een leuke kop erop en goed lijf voor het moment dat ik hem voor eerst gezien had. Mijn nieuwsgierigheid was toch enigszins gewekt dus ik brutaal tegen de buuf. . . . "Denk toch dat ie even moet komen, want in mijn eentje hou ik die schutting ook niet en u wil ik het niet aandoen, ding is nogal zwaar toch". . . Buurvrouw zuchte diep, "Ok, zal kijken of ie naar beneden wilt komen". Ze ging naar binnen en even later hoorde ik haar naar Sjoerd roepen. . "Sjoerd kom naar beneden, de buurman heeft je hulp nodig". . . en verrek, Sjoerd kwam naar beneden. . . en naar buiten en damn!. . . Sjoerd was sinds eerste keer dat ik em zag, een stuk bijgetrokken. . Sjoerd was nu een knappe gast opeens, . . mooie kop, goed lijf en heerlijke benen in zn korte broek. . . Voelde me pik samentrekken in me broek en baalde dat ik zelf ook in korte broek liep. . . Moest me best doen om me erectie niet te laten doorschijnen. . . . "Goedemorgen buurman, ik ben Sjoerd"en hij stak zn hand uit. . . . "Hai Sjoerd, ik ben ". . . hij had een ferme handdruk. . dacht bij mezelf, . van het rukken denk. . . . "Wat kan ik doen"zei Sjoerd. . . . "Nou"zei ik. . "Als jij die plaat daar es optilt. . dan til ik em hier op". . Sjoerd tilde de plaat met gemak op zodat ik de paal recht kon zetten, maar daarbij stapte ik mis omdat kutding zo zwaar was en viel tegen Sjoerd aan min of meer. Daardoor raakte Sjoerd uit balans en hield ie zich vast aan mij. . 1 hand op mijn schouder en zn andere hand kwam tegen me kruis aan. "Wel blijven staan buurman!". . "Ja lach maar, maar komt goed, jij ok? " zei ik tegen Sjoerd. . . . maar de schutting stond weer recht. "Zo, dat is gebeurd, . . lukt wel zo verder ey buurvrouw, Sjoerd kan dit nu verder afmaken, maar ik moet echt nu terug naar huis toe, moet nog naar stort en die gaat zo sluiten"zei ik tegen de buuf en Sjoerd. . . "Ja tuurlijk, geen probleem, dank voor het helpen, maar misschien moet Sjoerd jou nu even helpen?dat ie ff mee rijd naar het stort om te sjouwen? "zei ze. . Ik keek naar Sjoerd en die stond echt zo van. . `ah jah, regel het effe ma`. . . maar hij trok snel bij en zei "Als buurman dat goed vind? ". . Tuurlijk vond ik dat goed :P. . "Ja, is wel handig eigenlijk". . . "We zijn zo terug"zei ik tegen de buuf, maar die zei "Geen probleem, maar ben zelf zo wel weg, moet naar mijn werk, maar Sjoerd kan binnen, . . die heeft zelf een sleutel". . . dus wij op weg naar stort, en daar zag ik zweet parelen op Sjoerd zn gezicht, het was warm die dag. . zag ook dat zn shirt nat werd en zodoende aan zn lijf ging kleven. . De paal die ik eerder had, was toen snel terug. . "Jeez, wat is het fuckin warm"zei Sjoerd. . . "Breek me de bek niet open. . ga kapot"zei ik. . . en mee dat ik dat zei, trok ik me shirt omhoog om me gezicht af te doen. . en Sjoerd staarde naar me " Hoe oud ben jij eigenlijk? " vroeg ie. . . "Hoezo"zei ik. . . . "Nou, volgens ma was je 40+ maar zie je niet aan je buik af", , , ik stond perplex en eff zonder woorden "Jeez, subtiel Sjoerd, . . niet elke 40tiger heeft een bierbuik ey. . . of een mooi buikje als jouwe", , , , DAMN. . het floepte eruit voor ik er erg in had. . . . "Hahaha no problem buurman, was een grapje". . . . . Ondertussen was mijn pik nu echt keihard geworden en er MOEST een bobbel zichtbaar zijn in me shorts. . maar zinspeelde nergens op. . wou geen troubles krijgen met een knul die net in de rij woonde. . Einde Deel 1 ......

1 reacties 394 bekeken cijfer: 7.6(42)

Gemiddelde cijfer: 7.9


giorgy

16 verhalen op DG

serie
De Vluchteling 2/?

De eerstvolgende gelegenheid om weer met Said te praten kwam sneller als verwacht. Een paar dagen na Kerst was Roel weer aan het werk. Hij had al eens rondgekeken, maar Said liet zich niet zien. Hij vroeg links en rechts eens na, maar de enige antwoorden die hij kreeg waren een schouderophalen of een "Nee, niet gezien". Nadat zijn werk gedaan was besloot hij op onderzoek uit te gaan. Hij ging naar Said’s kamer en klopte op de deur. Er kwam geen antwoord. Hij klopte nogmaals. . . opnieuw stilte. "Shit Said", mompelde hij in zichzelf, "Waar hang je uit?". Hij trok de stoute schoenen aan en probeerde de deur te openen. En. . omdat die niet op slot was, lukte dat. Toen hij de kamer binnenliep, ontwaardde hij Said. Hij zat op bed in het licht van een enkel lampje, hoofd in zijn handen en de ellebogen op zijn knieen. Hij zag er wanhopig uit! "Hoi, Said, hoe was de kerst?". Roel moest toegeven dat het een stomme vraag was, maar wist niets beters om een gesprek op gang te brengen. Said beantwoordde zijn vraag met een schouderophalen. "Kerst zegt me niet zo veel", sprak hij met schorre stem, "Jullie Jezus is bij ons een van de zoveel profeten, die kilometers verwijderd blijven van Mohammed. " Zonder op een uitnodiging te wachten plofte Roel naast de gedeprimeerd uitziende Syrierop bed. "Maar verder alles OK?" vroeg hij luchtig, het antwoord al wetend. Said schudde heeft hoofd. "Ik voel schuldig. . en maak zorgen. . . . ", fluisterde hij. Roel dacht een traan in de ogen te zien, maar waarschijnlijk was het verbeelding of lichtval. "Hoezo schuldig", vroeg Roel verbaasd, "en hoezo maak je je zorgen?" "Schuldig naar vriend. . . en zorgen om vriend", kwam het zachte antwoord. "Ja, dat kan ik begrijpen. . . . althans dat je je zorgen maakt over de vrienden die je achter hebt moeten laten. Schuld zie ik niet zo. . . jij bent toch niet verantwoordelijk voor die vreselijke oorlog". "Niet vrienden, Roel. . . . vriend!" zei Said, kort scherp in Roel’s ogen kijkend. Roel keek hem verbaasd aan. Bedoelde hij nou. . . . . ? "Ja" sprak Said, "ik ben homo". "Ja en, " reageerde Roel, "ik ook. So what? Dat is toegestaan, hoor!". Said leunde achterover tegen de muur en keek Roel aan. "Ja", zei hij, "hier is het toegestaan. In de Moslimwereld liggen de kaarten wat anders. Niet in Syrie, zoals het was. Syrie was een modern land. Het werd niet geaccepteerd, maar het werd getolereerd. Je kwam er niet voor in gevangenis. In tegenstelling tot Iran. . . . daar kom je wel in gevangenis. . . gelukkig maar kort. . . al snel daarna word je opgehangen omdat je homo bent. " Een cynische trek trok kort over het lichtgetinte gezicht. "Maar ook Syrie veranderd" vervolgde hij, "In de gebieden waar ISIS het voor het zeggen heeft. . . kun je geen homo meer zijn. Dat staat gelijk aan de meest vreseijke vormen van dood. " Er trok een koude rilling over Roel’s rug. Hij had gehoord wat dit schuim der aarde met homos deed. "En. . . . . " vervolgde Said, "ik. . . nee, we. . . woonden in gebied waar ISIS nu de macht heeft. Daarom ben ik gevlucht. . . daarom ik voel schuld naar vriend, heb hem alleen gelaten. . . en maak zorg om vriend. " "Is hij nog daar?" vroeg Roel. Een kort knikken beantwoordde de vraag. "Kun je contact met hem krijgen? Met een mobieltje of zo?" Een somber hoofdschudden volgde. "Oh shit, " zei Roel met medelijden in zijn stem, "Dit moet vreselijk zijn!" "Heb geen kontakt met hem" zei Said zacht, "ik hoop dat hij nog leeft en aan de seitans is ontkomen, Ins’Allah. . . !!" Hij legde zijn hoofd weer in zijn handen en barstte in snikken uit. Roel kon niet anders. . . . : hij trok Said tegen zich aan en streelde hem in zijn nek en schouders als een troostend gebaar. Hij voelde, dat het hopeloos ontoereikend was, maar hij kon niet meer doen. "Huil Said, " zei hij zacht, "huil je verdriet uit je. . . laat het niet in je zitten. . . . . " Said bedaarde na korte tijd en veegde de tranen uit zijn ogen. Hij slaakte een diepe zucht en sprak: "Dat is dus een ding waar ik mee zit. . . mijn vriend!. Het andere ding is hier in Europa. Jullie Europeanen hebben de sterke drang om alles wat anders is af te keuren en zich van anderslevenden af te sluiten. Nou ja. . niet iedereen, maar een steeds groter wordende groep. De geschiedenis dreigt zich te herhalen. De Nazis sloten een heel geloof uit. . . toen waren het de Joden. Je mag raden, wat de volgende groep anderslevenden was, die uitgesloten, vervolgd, opgesloten en vermoord werd. Ja. . . de homos!. Nu zijn extreme types opnieuw in de weer om een heel geloof, de Islam, uit te sluiten. En wat zou de volgende groep kunnen zijn? Anders gezegd, Roel, wat blijft er dan voor mij over? Een moslim en een homo? Hier kan ik niet blijven, terug kan ik ook niet. . . . . " "Shit", dacht Roel, "als hij gelijk heeft, zou het leven voor mij ook wel eens drastisch kunnen veranderen!". "Nee", wierp hij tegen beter weten in, "we hebben hier wetten die dat onmogelijk maken!". Said keek hem aan en zei alleen maar simpel: "Wetten kunnen veranderd worden, Roel. En er is ook nog zo iets als een toestand van wetteloosheid! Dat maakt mijn land wel duidelijk!" "Jeetje", mompelde Roel, "zo had ik het nog nooit bekeken. Said. . . . je hebt zo’n scherp beeld van Europa. Wat moeten we daar volgens jou aan doen?" Said keek geruime tijd nadenkend. . . . pas na een lange denkpauze zei hij: "Al die neigingen tot uitsluiting en afkeer kun je alleen op twee manieren voorkomen: jullie Europeanen moeten met elkaar blijven praten. Je hoef het niet met elkaar eens te zijn, maar blijf alsjeblieft praten! Als iedereen alleen maar in zijn eigen kasteeltje van ideeen blijft zitten wordt het alleen maar slechter en slechter. En jullie moeten er voor zorgen, dat de demokratische krachten aan de macht blijven, zodat demagogen geen kans hebben hun politieke onheil waar te maken. Dat is wat jullie moeten doen!. Homos, tvs, zonaanbidders, werkelozen, huisvrouwen, iedereen die stemrecht heeft moet dat doen!. Alleen dan blijft er het aanvaarden van anderslevenden. . . anders ziet het er slecht uit voor hen. Maar uiteindelijk ziet het er dan slecht uit voor iedereen!" Roel zuchtte diep. . . . . het was een pessimistische visie die Said gaf. Maar waarschijnlijk een die een vlijmscherp verstand koppelde aan de ervaring, hoe de situatie in een land zo uit de hand kon lopen als in zijn eigen land. Said keek Roel aan. . . . "Roel", vroeg hij zacht, "mag ik gewoon nog effe tegen je aanhangen? Gewoon wat troost en warmte van je krijgen? Ik ben bang dat ik dat goed kan gebruiken op het moment!" Roel keek hem ontroerd aan, knikte met een brede grijns "Ja" en trok de man tegen zich aan. Samen zaten ze urenlang tegen elkaar aan, zonder nog een woord te spreken. ......

0 reacties 417 bekeken cijfer: 7.3(32)

Gemiddelde cijfer: 7.9


giorgy

16 verhalen op DG

serie
De Vluchteling 1/?

Roel was het type man, dat vond dat hij altijd wel iets extra’s kon doen. En zo was hij dus een maandje of wat geleden als vrijwilliger beland op een vluchtelingen-centrum in de buurt. Omdat hij meerdere talen sprak, was hij al vlug ingedeeld bij de vrijwilligers, die vluchtelingen begeleidden bij dokterbezoek, trips naar het arbeidsburo en dat soort dingen. En zo kwam hij kort voor Kerst Said tegen, een jonge Syrier, die al een tijdje in het centrum verbleef. Said was wat je zou kunnen noemen een schoonheid. Hij was rond de 30, lichtgespierd en had een mooie lichtgetinte huid. Hij had een gelijkmatig gezicht, dat omlijst werd met ravenzwart haar. Maar het meest opvallend waren zijn ogen, diepe, donkerbruine ogen met een droevige blik. Hij was afgestudeerd als arts, maar was uit een van de onveiligste stukken van zijn vaderland naar Europa gevlucht. Roel moest toegeven dat Said hem niet helemaal koud liet, want ja. . . Roel was homo en Said was aantrekkelijk. Maar hij wist ook, dat hij dat onder de omstandigheden niet kon maken. Waarbij de vraag open bleef, of Said wel gediend was van mannelijke toeneiging. Desalnietemin mocht hij Said graag bekijken. Daar was tenslotte niks op tegen Kort voor kerst dus kwam Roel de eetzaal binnen en zag Said moederziel alleen aan een tafel zitten met een sombere blik in zijn ogen. "Hoi, Said" groette hij opgewekt, "Alles lekker?" Said beantwoordde met alleen een schouderophalen. "Nee dus" dacht Roel. "Wil je koffie?" vroeg hij luchtig, "ik kan wel een bak gebruiken!" Said knikte, Roel tapte twee koffie uit de grote kan en schoof aan tafel. "Vertel, man. . . " zei hij zacht, "wat is er aan de hand?" Said keek hem aan met een twijfelende blik. Roel knikte alleen maar bemoedigend. "Ik snap niet. . . " begon Said in gebroken Nederlands, "Jullie hebben zo’n mooi land, en zo vredig. En jullie maken zelf kapot!" Roel keek even oprecht verbaasd. "Hoe bedoel je?" vroeg hij. Said keek hem met bedroefde ogen aan en dacht even na. "Weet niet hoe ik het moet zeggen in Nederlands" Roel knikte hem opnieuw bemoedigend toe, want hij wilde graag weten wat de jongeman dwars zat. "Nou ja. . . " begon Said, "ik begrijp niet. . . . . jullie Neder-landers lijken wel bang te zijn voor ons. In ieder geval een groot deel. Maar Roel. . . we zijn hierheen gekomen om de bommen op onze hoofden te ontvluchten, om onderdrukking door wie dan ook en het moorden te ontlopen. Niet om met geweld de Islam hier te vestigen en jullie te bedreigen. Dat is het laatste waar we aan denken. . . . we zoeken wat rust, vrede, een plaats om op adem te komen. Daarom zijn we hier!". Hij zuchtte diep en keek nadenkend naar buiten. "Maar een deel van jullie begrijpt dat niet. Die zien ons als indringers, die de macht komen overnemen en jullie tot Islam willen bekeren. . . of beter dwingen. Een ander deel begrijpt dat wel. . . . dus vallen jullie in twee kampen uiteen. En dat maakt het land kapot. Niet alleen hier, ook in Duitsland, in Frankijk. Maar weet je, Roel. . . . . zo zijn Syriers niet, zo is de Islam niet. Ik weet: er zijn figuren die Islam misbruiken om hun machtswellust te stillen, misdaden te plegen, in Syrie, in Irak. . en ja, ook hier. . . in Parijs, in Brussel, in Berlijn. En er zijn ook die alleen naar Syrie komen om de moorden. . . . dat zijn geen moslims, dat zijn gewoon misdadigers. Het merendeel van ISIS komt van buiten Syrie, maar zijn meteen de grootste beesten. " Roel dacht kort terug aan de journaalbeelden. . . . ja, beesten waren het wel! "Maar, " vervolgde Said, "ook hier zijn figuren die hun machtswellust willen bevredigen. Die ene met dat gekke kapsel, weet naam niet. . . " "Oh, die" snoof Roel, "Maak je niet druk. Die wordt echt geen minister president. Zelfs als hij genoeg stemmen heeft om het wel te worden dan knijpt hij er tussen uit voor de verantwoordelijkheid. Krijgen we iets van "grote politieke moed" en zo. . . . zeuren over Islam is een ding, Said. Verantwoordelijkheid nemen is een heel ander ding. En weet je, hij mag graag klappen uitdelen, maar zelf inkasseren zit er niet aan bij hem. Dan gaat hij op de zielige toer dat hij als demon wordt bestempeld. Hoe noemen jullie dat ook weer?" "Seitan" grinnikte Said. "Ja, precies. . . seitan!" lachte Roel. „Maar goed, " ging Said meteen op ernstige toon verder, „die seitan splijt wel Nederland. Hij stookt mensen op tegen Islam, tegen vluchtelingen, tegen buitenlanders. Hij maakt gebruik van angst en onzekerheid onder jullie. . . met welk doel dan ook. . . . is slecht man, is demagoog. . . . ! Dus zijn er twee groepen: die voor hem en zijn ideeen zijn en die die tegen zijn. Dus. . . twee groepen in een mooi land, twee groepen die elkaar steeds meer bestrijden in plaats van praten. " Roel was onder de indruk. Voor een vluchteling die pas kort in Nederland was, had Said een heel vlijmscherpe analyse gegeven, die de spijker op zijn kop sloeg. "Wil je terug naar Syrie?" vroeg hij. "Nu niet" was het direkte antwoord, "veel te gevaarlijk voor mensen als ik. Zeker waar ik vandaan kom. Maar als er weer vrede is? Ja, ik denk dat ik dan als arts veel goed kan doen. Want ook dat wordt vergeten: we willen hier helemaal niet blijven. We willen terug naar ons vaderland. Om het weer op te bouwen!". "Hoezo voor mensen als jij?" vroeg Roel verbaasd. Said haalde de schouders op. "Och, artsen. . . of beter mensen die van een universiteit afkomen, zijn nu eenmaal loslopend wild voor ISIS-tuig. Ze zijn te bedreigend. " Roel knikte begrijpend, maar de toon waarop het antwoord gegeven was, deed vermoeden dat er nog een reden was. Maar hij voelde ook aan, dat het geen zin had daar op aan te dringen. Maar hij besloot wel, dat hij eens vaker met de Syrische arts moest praten. ......

0 reacties 466 bekeken cijfer: 7.1(31)


Gemiddelde cijfer: 7.9


giorgy

16 verhalen op DG

Eendjes Voeren een kerstverhaal

Nee, een keer geen erotiek, maar een kerstverhaal. . .. Eendjes Voeren De oudere man scharrelde door zijn huisje, druk bezig met het opruimen Voor de kerstdagen zouden beginnen. Sinds de dood van zijn vriend en Partner woonde hij er alleen. Hij kon zich prima redden, Dat was het probleem niet. Maar met het vorderen der jaren werd hij ook steeds eenzamer. Oude vrienden verwisselden het tijdelijke met het eeuwige, er kwamen Nieuwe buren en het ergste van alles: de kinderen uit zijn eerdere huwelijk Had hij na de scheiding niet meer gezien. Ze hadden hun vader afgeschreven. Onze vader een homo? niet te geloven. Maar hij was sterk: hij kwam zijn tijd prima door met zijn plantjes en met Het werken in zijn tuintje. Ja, dat tuintje. . . Dat was de trots van zijn vriend en Hij voelde zich verplicht het bij wijze van nagedachtenis goed te verzorgen En in stand te houden. Verder was er altijd wel iets in huis te doen. Dus Moest hij toegeven, dat de eenzaamheid hem niet zo opviel. Behalve nu, met de kerstdagen voor de deur, nou ja, voor deur? Op deze 24e December waren ze zo ongeveer al wel binnen. Dat waren elk jaar taaie Dagen. Als hij geluk had zou er misschien iemand op bezoek komen. Die Stoof dan binnen, dronk een kop koffie en verdween na een uur weer, hem Alleen achterlatend in het stille huis. Menig jaar had hij ook het gevoel dat Het alleen uit een soort morele plicht gedaan werd en hij betrapte zich dan Vaak op de gedachte, dat ze dan net zo goed weg konden blijven. Maar als Elk jaar had hij toch geprobeerd het een beetje gezellig en aangenaam te Maken. Hij had een kerstboompje gekocht en wat versiering opgehangen en Had voor zichzelf besloten er, ondanks alles, toch weer iets van te maken. Hoe moeilijk dat dan ook was. Na nog een dag van wat voorbereidingen voor het feest viel de avond. Opnieuw had hij niets vernomen van de kinderen, dus het was duidelijk dat Pa na al die jaren nog steeds in het verdomhoekje zat. Hij gaf de kanarie te Eten, zette koffie en schakelde de tv in. Daarna maakte hij zich het Gemakkelijk. De tv had weinig nieuws te bieden: kerstliedjes, de jaarlijkse Kerstdienst uit een of andere kerk in het land. . .. Het vaste recept op kerst- Avond. Een tikje verveeld zette hij hem uit en schakelde de radio in. Hij nam Een boek en met een half oor naar de radio luisterend begon hij te lezen. Maar ook de radio bood weinig nieuws: opnieuw kerstliedjes, de standaard Toespraak van Koning en minister-president. . .. “Jeeh, ” sprak hij in zichzelf, “elk jaar dezelfde woorden in die toespraken. Ik denk dat ik oud word. . . Ik ken ze onderhand wel. ” Tegen elven begon hij zich echt te vervelen. Het boek boeide hem niet meer En alles wat de radio uitbraakte, werd “sfeervol” ondersteund met typisch Amerikaans sledebel-gerammel, iets waar hij een bloedhekel aan had. Een Beetje nadenkend keek hij voor zich uit. “En nu, maat? Naar bed gaan?” mompelde hij. Zijn gedachten gleden terug Naar betere tijden, toen zin vriend er nog was. Dan zaten ze samen gezellig Rondde kerstboom, praatten ze wat, dronken een borreltje. Hij schudde het Hoofd. “Nee, niet doen. . . Niet terugdenken aan vroeger. Dat levert niks op. Ik moet Van vanavond wat maken. Maar wat??” Een ideetje kwam in hem op. Met een glimlachje stond hij op en liep naar de Keuken. Hij pakte een plastic zak, rommelde wat rond en stopte alle brood Wat hij kon vinden in de tas. Voor de volledigheid ging het kerstgebak er Ook nog bij! Het was bij elkaar best veel. . . Het werden twee plastic zakken. Hij trok zijn jas aan, zette zijn muts op en gewapend met de zakken verliet Hij het huis. Het was snijdend koud buiten. Er waaide een gure wind, die hem deed rillen, Ondanks de jas. Hij stapte in zijn autootje, startte het en reed naar het Stadsbos. Daar aangekomen haalde hij de tassen uit de auto en wandelde het Donkere, stille bospad op. Zijn voeten kraakten zwaar in de bevroren sneeuw En opnieuw voelde hij de koude van de wind, die tussen de bomen door Kwam stuiven. Na een minuutje of tien wandelen kwam hij bij de bosvijver En zocht in het duister zijn favoriete bankje op. Nee, het was hun favoriete Bankje, van hem samen, van hem en zijn vriend. Hij zette de tassen op de Grond en begon het brood eruit te halen. “Kom jongens, tijd voor het kerstdiner” riep hij over de bevroren vijver. Het duurde even, maar tientallen hongerige eenden stormden de kant op en Verdrongen zich luid snaterend om hem heen, terwijl hij het brood en het Gebak op de grond uitstrooide. Een enkele andere vogel schoof ook aan Het banket. “Niemand maakt zich zorg over jullie vanavond en evenmin over mij, dus Kunnen we in ieder geval elkaar gezelschap houden. ”, zei hij tot de klucht Eenden. Al brood strooiend keek hij naar de hemel. . . In de inktzwarte Duisternis schitterden de sterren in de vrieskou. . .. Een van hun was groot en Schitterend. “Kijk jongens, de kerstster, die boven Bethlehem staat. . .. ” fluisterde hij. De Eenden hadden het iets te druk met het brood naar binnen schrokken en Konden zich niet bezighouden met een ster boven. . . Hoe heet dat?? Hij keek met een tevreden glimlach naar de vogels tijdens hun feestelijke Kerstdiner, hij had in ieder geval iemand gelukkig gemaakt met kerst. Daarna Gleed zijn blik weer naar de duistere hemel met zijn sterren. Het werd Lichter. . . Nee, het werd zelfs wel erg licht. . .. En hij hoorde gezang. . . Hij kneep Even in zijn arm om er zeker van te zijn dat hij wakker was. . . Dit kon niet!! Maar het kon, althans in zijn ogen: in het licht werden engelen zichtbaar die Zongen, begeleid door zachte klinkende instrumenten. . . Mooie, hemelse Wezens, die met stralend witte vleugels in de hemel rondvlogen. . . ”In dulce Jubilo”, “Vrede op aarde aan de mensen van goede wil”. . . Het licht werd nog Sterker. . . Het aantal engelen nam toe. . . Het werd zelfs een beetje angst- Aanjagend, maar tegelijkertijd ook heel erg vredig en mooi. In het midden Van al dat licht kwam een fel stralend helder schijnsel. . . Zijn mond liet een Onvoorstelbaar gelukkige glimlach zien en met fonkelende ogen zei hij Zacht: “Hallo, lieve schat, kunnen we weer samen zijn?” Het was niet de meest ideale manier om 1e kerstdag te beginnen. Hij was al Om zeven uur klaarwakker en wat hij ook probeerde, het lukte niet om weer In slaap te komen. Hij stond dus op en besloot bij het opkomen van het Eerste licht dat hij net zo goed met de hond naar het bos kon rijden en daar Een wandeling kon gaan maken. Dus liep hij in de vrieskou door het bos, de hond vrolijk rondrennend en Springend over takken en omgevallen bomen. “He, waar is hij nou?” vroeg hij zachtjes in zichzelf. . . Hij keek om zich heen, Geen hond te bekennen. Hij floot, floot nog eens. . . Er kwam geen reactie. “Benno, kom jongen. . . ” riep hij. . . Hij hoorde de hond blaffen. Het was ergens bij de vijver. “Nou, kom voor. . .. ” riep hij weer. Opnieuw klonk er alleen een opgewonden geblaf, maar de hond liet zich niet Zien, commando of niet. Ietwat geïrriteerd haalde hij de schouders op. Dan moest hij maar eens gaan Kijken waar die doerak uithing. Hij liep in de richting van het geblaf en Kwam bij een bankje aan de vijver. “Nou kom, jongen. . . Niet. . . . . . . . . ” Wat was dat? Op het bankje zat een oudere man, hij zei niks, hij bewoog niet. De hond Stond voor hem opgewonden te blaffen, maar hij reageerde op geen enkele Manier. Verbijsterd keek hij naar het tafereel, de bewegingloze man op het Bankje en zijn opgewonden blaffende hond. Hij kwam dichterbij met een angstig voorgevoel. Hij tikte de man licht op de Schouder, maar er volgde geen enkele reactie. “Shit nee. . . ”, mompelde hij, “dit kan niet waar zijn?” Hij pakte zijn mobieltje en belde ietwat in paniek 112. . . “Ik geloof dat er een dode man in het stadsbos zit, bij de vijver. . . Op een Bankje. . . ” hakkelde hij. Ondanks de afgelegen ligging van het bos waren de eerste agenten binnen Vijf minuten ter plaatse. Voor reacties sta ik altijd open. En voor iedereen een heel gelukkig Kerstfeest en een prachtig nieuw jaar ......

0 reacties 439 bekeken cijfer: 6.6(19)

Gemiddelde cijfer: 8.4


HansBernard

27 verhalen op DG

serie
SJOERD 8/8

SJOERD deel 8 Toen Sjoerd aan het tafeltje van Judith en Vonne in een stoel zakte, keken de twee meiden hem hoogst verbaasd aan. Voor zij echter met vragen konden komen, zei hij tegen Vonne: "Weet jij wie hier achter ons zitten aan het tafeltje helemaal in de hoek? Denk eraan: niet meteen omkijken. " "Maar dat is Peter en wie zit er naast hem?" reageerde Vonne, nadat ze onopvallend omgekeken had. "Dat is Dorus. Ik snap er niets van. Zij zouden toch geen contact meer met elkaar hebben heeft Peter gezegd. Want uit contact kwam alleen maar ellende voort. Daarbij komt dat Peter toch ook Dorus heeft aangegeven. En nu zitten ze samen hier. " Sjoerd zag er ontdaan uit. Hij had Peter op zijn woord geloofd en nu dit. Hij schudde zijn hoofd in ongeloof, maar vermande zich en richtte zijn aandacht op Judith en Vonne. Juut echter snapte er niets van en Sjoerd vertelde haar, in het kort, het verhaal van Peter zijn bezoek en zijn excuses. Hij was net klaar, toen hij een hand op zijn schouder voelde. Peter kwam hem even gedag zeggen en Dorus was in geen velden of wegen meer te zien. Peter scheen zich van geen kwaad bewust en praatte er vrolijk op los. Sjoerd zat het zo hoog dat hij tegen hem gelogen had dat hij er Peter naar vroeg: "Ik dacht, dat je gezegd had geen contact meer met Dorus te hebben, " zei hij verontwaardigd. "Dat heb ik ook niet meer, maar er moesten nog wat dingen uitgepraat worden. Alles waardoor ik in de klem ben komen zitten is ter sprake geweest. Dorus heeft uiteindelijk ook toegegeven dat hij misbruik van mij gemaakt heeft. En ik, onnozele hals, ben er met open ogen ingetrapt. Ik heb hem ook gezegd dat ik aangifte zou doen en alles eerlijk zou opbiechten. Ik zal dan zeker ook mijn straf moeten uitzitten heb ik hem gezegd maar dat heb ik er wel voor over. Dat is het, daarvoor moesten we nog één keer samenkomen. Ik vond het verstandiger om dat op een neutrale plaats te doen. Zodoende kwamen we hier terecht. Dit is de laatste keer geweest dat ik met Dorus heb gesproken. " Het kwam er zo eerlijk en oprecht uit, dat Sjoerd niet anders kon dan Peter op zijn woord geloven. "Als je zin hebt. . . . ?" en Sjoerd maakte een uitnodigend gebaar naar de lege stoel aan hun tafeltje. "Bedankt, maar ik moet nog zoveel doen. Mag ik er op rekenen dat als ik in Tilburg zit, dat ik je nog zie?" zei hij nog gauw tegen Vonne terwijl hij met een zwaai groette en naar buiten liep. Judith, die ondanks uitleg, er de helft maar van begreep, keek Sjoerd vragend aan. En Sjoerd legde uit dat Peter gevraagd had of hij op bezoek kwam, als hij zijn straf moest uitzitten. Vonne voegde er aan toe, dat zij dan meeging. Judith keek haar onderzoekend aan en vroeg: "Von, wat heb je, dat jij bij Peter op bezoek wilt?" "Niets hoor, ik wil gewoon een gevangenis eens een keer van binnen zien. " "Je kunt me nog meer vertellen, " zei Juut lachend. "Maar mij houd je niet voor de gek. Jij gaat niet met Sjoerd mee als Peter daar niet zat. " Vonne kreeg een kleur als een boei en hield wijselijk haar mond. Alles wat ze nu zou zeggen, zou haar gevoelens nog meer verraden en dat wilde ze niet. Inderdaad ze vond Peter een stuk en iedere gedachte aan hem deed haar blozen. Het was voor haar liefde op het eerste gezicht geweest, die zondag dat Peter bij hen was geweest om excuses aan te bieden. Zij had haar ogen niet van hem kunnen afhouden. Zo ook vanmiddag. Natuurlijk had zij hem onmiddellijk in het hoekje zien zitten, maar ze had haar mond gehouden om zich niet te verraden. En had ze het zich verbeeld of had Peter haar wat langer aangekeken en geknipoogd? De vlammen sloegen haar aan alle kanten uit, het leek wel of ze in een sauna stond. Als het Sjoerd nu maar lukte om haar ouders zover te krijgen, dat zij haar toestemming gaven om mee naar de gevangenis te gaan. Wat hoorde ze daar Juut zeggen? Dat ze wel mee wilde op bezoek. Geen denken aan. En Vonne was ineens weer helder van geest. Hier moest ze een stokje voor steken. Ze gaf Sjoerd een trap onder de tafel en zei zo nonchalant mogelijk: "Niets daarvan, Judith, ik ga ook wel eens graag alleen met mijn broertje op stap. " Ze wierp Sjoerd haar allerliefste lach toe, maar die trok alleen maar een pijnlijk gezicht vanwege de trap onder tafel, harder aangekomen dan bedoeld was. "Daar zou ik maar niet teveel op rekenen, Vonne, " klonk het plagerig. Juist op dat moment kwam een leuke meid de bestelling brengen en verdween het heikele onderwerp van tafel. Wat later zaten ze met drieën heerlijk te kletsen over alles en nog wat. Zo vertelde Juut, dat er thuis naar aanleiding van de ruzie tussen Sjoerd en haar en het feit dat hij homo was, nog diverse gesprekken hadden plaatsgevonden. Resultaat was, dat haar vader langzamerhand zijn standpunt had bijgesteld en zelfs zover ging dat hij het goed vond, dat Sjoerd weer bij hen over de vloer kwam. Sjoerd voelde zich helemaal blij worden van binnen. En het laatste restje ongenoegen over Peter en Dorus verdween. Ze genoten alle drie van hun middagje "Glazen Koepel". Ze waren aan hun derde drankje toe, toen de deur open zwierde en Paul binnen kwam stappen. Hij keek onderzoekend rond en ontdekte al gauw Sjoerd met de meiden. Sjoerd had hem meteen bij binnenkomst al gezien en had vragend naar Vonne gekeken. Die had geknikt en Sjoerd begreep meteen, dat dit haar werk was. Paul kwam naar hun tafeltje, gaf de meiden een hand en ging naast Sjoerd zitten terwijl hij een ogenblik diens arm vastpakte. Sjoerd, wat meer durf in zijn body, tuitte zijn lippen in een kus en lachte naar Paul. "Wat een verrassing, lieverd, hoe wist je dat ik hier was?" "Dankzij jouw lieve zusje. Zij nodigde mij uit om wat later ook langs te komen. Lief hè?" Zo werd het een gezellige middag, die eindigde met een telefoontje naar de diverse thuisfronten, dat men niet thuis kwam eten. Wel genoten ze van een verrukkelijk menuutje in de Glazen Koepel. Sjoerd was weer helemaal in de ban van Paul, die zich gedroeg als een ware gentleman voor de dames en als een verliefde schooljongen naar Sjoerd. Gelukkig schenen de beide meiden Peter en Dorus vergeten te zijn en kwam dit gevaarlijke onderwerp niet meer ter sprake. Had Sjoerd nu op weg naar zijn scooter ook maar zijn mond gehouden. Nee, hij meende dat hij niets mocht achterhouden en vertelde Paul, wat er die middag was gebeurd. Meteen had je de poppen aan het dansen. Paul maakte zich er verschrikkelijk druk over en zag spoken, die er helemaal niet waren. De naam ‘Peter' alleen al, maakte hem boos en onredelijk. En natuurlijk de vraag van Peter, of Sjoerd toch wel bij hem op bezoek kwam als hij zijn straf moest uitzitten. Opnieuw maakte Sjoerd zich kwaad over de ophef die Paul maakte zo gauw de naam van Peter of van Lex viel. Lex en Peter waren in Paul's ogen de boosdoeners. Sjoerd zijn middag was verpest. Gelukkig waren ze al bij zijn scooter. Hij kuste Judith en beloofde haar spoedig op bezoek te komen, riep tegen Vonne "tot zo" en nam snel afscheid van Paul. Hij wilde naar huis en hoefde hem die avond niet meer te zien. Als hij zo weinig vertrouwen in hem had. Daarbij kwam dat Peter hetero was. Met tranen in zijn ogen reed hij naar huis. Als dat zo bleef met Paul, dan hoefde het voor hem niet meer. Als hij ergens een hekel aan had, was het aan jaloezie. Verdorie, waarom was die jongen zo jaloers. Er bestond helemaal geen reden voor. Maar de namen Peter of Lex hoefden maar te vallen en de jaloezie stak meteen de kop op. Wat haalde Paul toch in zijn hoofd. Hij vond Peter aardig, nou en? Lex vond hij interessant, vanwege het schrijven, maar meer ook niet. Bovendien was Lex misschien wel het uitverkoren vriendje van Roel. Het leek er aardig op. Die domme Paul had geen oog voor zijn eigen geluk omdat hij overal spoken zag. Als dat zo doorging, dan had hij echt een reden om ongerust te zijn, want dan wilde Sjoerd hem niet langer meer. Liever alleen, dan een jaloerse vriend. Hij reed door de poort de oprijlaan op van hun huis. Bij de garage boog hij zich voorover. Hij kon net bij de deurklink, die hij met zijn linkerhand opende en reed zijn scooter naar binnen. Hij bleef in gedachten verzonken zitten. Haalde zijn hand over zijn ogen, zuchtte diep en stapte af. Hij had op dit ogenblik echt een hekel aan Paul zijn gedrag, 's Avonds, toen hij net zijn computer aangezet had, verscheen Lex in beeld: "Of hij zin had om te chatten?" "Ja hoor, graag. Ik wil jouw mening wel eens horen. " "Hoezo, mijn mening horen, Sjoerd?" En Sjoerd, die wist dat hij Lex gerust alles kon vertellen, schetste voor hem het beeld van Paul, zoals hij hem die avond had meegemaakt. Hij liet Lex duidelijk merken, dat hij het heel erg vond, dat Paul zo jaloers was. Ook dat hij daarom twijfelde, of hij wel met hem verder wilde. Sjoerd vond vertrouwen in elkaar een eerste vereiste en als Paul nu al aan hem twijfelde, wat moest dat dan worden in de toekomst. Lex liet hem rustig uitpraten en las aandachtig, wat Sjoerd precies typte. Het was belangrijk, dat hij zorgvuldig las wat er stond, om dadelijk een goed antwoord te kunnen geven. "Weet je Sjoerd, ieder mens is anders. Geef het daarom de tijd om elkaar beter te leren kennen. Heb niet te vlug je oordeel klaar en probeer te ontdekken waarom de ander zich zo gedraagt. Natuurlijk is jaloezie heel erg. Mijn vader zei altijd: "Jaloezie is het begin van alle kwaad". Maar toch, heb geduld met Paul, want in mijn ogen is hij echt stapel verliefd op jou. " "Daar heb je wel gelijk in", typte Sjoerd, "Ik zal er eens rustig over denken. Uiteindelijk is Paul eigenlijk ook een fijne kerel en geef ik ook veel om hem. Bedankt, dat je naar me heb willen luisteren en voor je goede raad. Laten we het er nu maar niet meer over hebben. Hoe is het met jou en Roel?" "Mwa, ik weet het niet. Ik vind het een leuke knul en we kunnen goed praten. Ik heb het idee dat hij mij wel ziet zitten, maar ik ben nog niet zover, dus houd ik de boot wat af. " "Hoe weet jij Lex of waarom denk je dat Roel wel wat voor je voelt. ?" "Och, Sjoerd toch, hij loopt als een schoothondje achter me aan. Volgt me met zijn trouwe hondenogen bij alles wat ik doe, en had het liefst gewild, dat ik met hem meeging naar huis vanavond. " "Nou, dat was ook niet weg geweest, Lex. Want je kunt zeggen wat je wilt, maar hij heeft een lekker lijf. Daar zou ik ook wel een avondje naast willen liggen. " "Zeg, ga jij je mond eens spoelen, jongeman. Maar eerlijk is eerlijk hij ziet er goed uit. Alleen moest hij niet zo aanhankelijk zijn, ik kreeg het er benauwd van. " "Heb ik vanavond niet iemand horen zeggen: "Elk mens is anders, neem de tijd om de ander beter te leren kennen", typte Sjoerd. "Je hebt gelijk wijsneus, maar als je het niet erg vindt, ga ik nu naar bed en wens ik je voor dadelijk: welterusten. " "Ik jou ook Lex. Tot een volgende keer, doeg" en Sjoerd meldde zich af. Hij kleedde zich snel uit en met alleen zijn boxer aan schoof hij onder het dekbed. EEN HALF JAAR LATER. De tijd verstreek voor Sjoerd en Paul, de lente ging voorbij en de zomer kwam met rasse stappen aansnellen. De voorbije lente had de harten van onze vrienden sneller doen kloppen en hun bloed sneller doen stromen. En niet alleen het bloed. Menig uitje was geëindigd met een hartstochtelijke vrijpartij, die beide knullen in vuur en vlam had gezet. Met vurige gevoelens waren ze elkaar te lijf gegaan, net zo lang tot zij hun hoogtepunt bereikten en ze voldaan in elkaars armen lagen. Het moest gezegd, ze waren aan elkaar gewaagd, Paul en Sjoerd. Lex en Roel was een ander verhaal. Roel was smoorverliefd op Lex, maar de laatste kampte nog steeds met twijfels. Voortdurend zat hij met zichzelf in de knoop en spookten er allerlei vragen en bezwaren door zijn hoofd. Was het bindingsangst, die hem belette om spontaan met Roel in zee te gaan? Diep in zijn hart wist hij wel, dat hij verliefd was op Roel. Maar dat toegeven en accepteren was nog een stap te ver. Als hij 's avonds in zijn bed lag, opgewonden en verlangend naar Roel, dan bedacht hij allerlei redenen waarom het niet zo kon zijn dat hij eenvoudigweg met Roel een verhouding had. Te jong, te afhankelijk, te volgzaam, te dit, te dat. Zo lag hij maar te malen, tot hij uiteindelijk in slaap sukkelde en er weer een kostbare avond verloren was. En Roel? Die werd er moedeloos van maar durfde geen stappen te ondernemen, bang dat hij de vriendschap van Lex zou verliezen. In zijn dromen echter, ging hij Lex met opgerichte degen te lijf en kwam altijd als winnaar te voorschijn, waarop Lex zich met heel zijn lijf aan hem overgaf en ze in een vurig minnespel de degens met elkaar kruisten. Ook het theaterseizoen van de beide theaters liep ten einde. De laatste voorstellingen kwamen in zicht en het gastheerschap voor deze periode was bijna gedaan. De enkele keren dat de groep nog moest opdraven, waren nu op één hand te tellen. Iedereen zag een beetje op tegen de laatste keer. Het was intussen een hechte vriendenclub geworden en ze zouden elkaar zeker missen in de zomerperiode. Er was wel een opmerking gemaakt in de trant van: "Kunnen we in de vakantie niet een keertje bij iemand een BBQ organiseren?" Niemand echter was er serieus op in gegaan. Het was ook moeilijk om een datum te prikken met al de vakantieplannen die iedereen had. In ieder geval werd er de laatste avond nog samen een borrel gepakt om de vakantie in te luiden. En daarna nam men afscheid tot het volgende theaterseizoen. Sjoerd en Vonne waren op weg naar de gevangenis in Tilburg. Vonne zat wat stilletjes naast Sjoerd. Zij mochten de auto van thuis meenemen. Paul had wel aangeboden te rijden, maar daar wilde Sjoerd niets van weten. Vonne was best zenuwachtig. Al een hele tijd had ze via e-mail, contact met Peter. Ze had hem niet meer gezien sinds de laatste keer in "de Glazen Kooi". Toen Peter haar meteen de volgende dag geschreven had of ze met hem wilde mailen, had ze ja gezegd, onder de voorwaarde dat ze elkaar in de tijd tot aan zijn straf uitzitten, niet zouden zien. En Peter had zich keurig aan die afspraak gehouden. Nu zouden ze elkaar, voor het eerst sinds die middag weer zien. Sjoerd keek onopvallend van opzij naar zijn zusje. Hij had er zich bij neergelegd, dat zij verliefd was op Peter. Ook hun ouders hadden het geaccepteerd, zij het niet zonder slag of stoot. Uiteindelijk waren zij bereid Peter een kans te geven omdat het geluk van hun dochter bij hen voorop stond. En Sjoerd? Die was diep in zijn hart blij voor Vonne en hoopte dat hun liefdespad wat meer over rozen mocht gaan, dan het bij hem en Paul liep. Want als hij eerlijk tegenover zichzelf was, dan ging het met Paul en hem niet goed. Ondanks zijn belofte, verviel Paul menigmaal in zijn oude fout en stak zijn jaloezie weer de kop op. En daar begon Sjoerd zich steeds meer zorgen over te maken. Het gevolg was geweest, dat hij besloten had om zijn vriendschap met Paul voorlopig stop te zetten voor minstens een half jaar. Deze time out zou bedoeld zijn als een test voor hun relatie. Het vervelende was, dat Sjoerd maar geen geschikt moment kon vinden om dit met Paul te bespreken. Hé, hij moest wel opletten en niet wegdromen. Was hij bijna de gevangenis voorbij gereden. Nog net kon hij de afrit nemen en even later werden ze toegelaten tot het parkeerterrein, nadat de slagboom omhoog was gegaan. Hij kneep Vonne bemoedigend in haar hand, toen ze samen naar de ingang liepen. Na diverse controles mochten zij uiteindelijk de bezoekerszaal in. Aan een van de tafeltjes zat Peter al te wachten. Sjoerd liet Vonne los en gaf haar een bemoedigend duwtje in de rug. Even aarzelde ze, maar stapte toen resoluut op Peter af. Het kon niet missen, die twee waren stapel op elkaar, dat bleek duidelijk uit hun begroeting. En voor Paul en Sjoerd kwam de oplossing vanzelf. Paul kreeg een stage opdracht in het buitenland en zou een half jaar naar Amerika gaan. Waarop Sjoerd de kans greep om met hem een serieus gesprek te hebben over hun relatie. Ze waren open en eerlijk tegenover elkaar, zagen allebei de voordelen van deze scheiding van een half jaar en spraken af elkaar volkomen vrij te zullen laten en ook geen contact met elkaar te hebben. En zo gauw Paul terug zou zijn, zouden ze samen besluiten hoe verder te gaan. Sjoerd reed op zijn scooter in de zwoele zomeravond, na zijn gesprek met Paul, naar huis. Hij voelde zich opgelucht, dat ze zo fijn hadden kunnen praten. En hij was blij met de onverwachte stage van Paul, die hen de gelegenheid gaf om afstand te nemen van hun relatie en tijd gaf om over de toekomst na te denken. Natuurlijk zou hij Paul wel missen maar hij zou nu misschien na een half jaar eindelijk een keuze kunnen maken. Hé, wie fietste daar voor hem op het fietspad? Was dat Judith niet? Hij haalde haar in en toeterde. Toen Judith zag dat het Sjoerd was, verdween de stuurse blik en keek ze hem glimlachend aan. "Zullen we nog ergens een borrel gaan drinken?" riep hij naar haar. Ze riep iets onverstaanbaars terug maar aan haar mimiek kon hij zien dat het ‘ja' was. Zo kwam het, dat twee onafscheidelijke maatjes van weleer, weer samen waren en een steun voor elkaar konden zijn. En die steun konden ze allebei de komende tijd goed gebruiken. En wat die toekomst in petto had. . . . . . . Dat was afwachten. Met een glas witte wijn zaten ze in ‘de Glazen Koepel' tegenover elkaar. Het was als vanouds, op één uitzondering na. Judith wist nu waar ze aan toe was. En met een glimlach op haar gezicht en een onzichtbare traan in haar ooghoek, dronk ze op een gelukkige toekomst voor Sjoerd. ......

1 reacties 401 bekeken cijfer: 8.5(19)

Gemiddelde cijfer: 8.4


HansBernard

27 verhalen op DG

serie
SJOERD 7/8

SJOERD deel 7 Sjoerd en Lex liepen terug naar het tafeltje waar Paul zat, die meteen begon te praten tegen Sjoerd. Lex hoorde de dwingende toon in Paul's stem, zodat hij wel moest luisteren en lachte inwendig. Op dat moment kregen ze het sein voor de laatste ronde: het uitgeven van de jassen. En bloc stond de groep op en haastte zich naar de garderobe. Lex die in de gaten kreeg, dat er iemand naast hem probeerde te komen, hield daarom een beetje zijn pas in. Het was Roel. "Vind je het goed dat wij samen een blok doen?" Lex knikte. De garderobe was namelijk verdeeld in 4 blokken en telkens zorgden twee personen voor één blok. Hij was eigenlijk wel blij met de vraag van Roel; dan hoefde hij niet met Paul. Terwijl ze samen verder liepen, wierp Lex een verstolen blik op Roel. Zo op het eerste gezicht een gewone knul, een stuk kleiner dan hijzelf. Hij had kort geknipt zwart haar en nogal zware wenkbrauwen, maar een vriendelijk, open gezicht. Roel keek hem aan en glimlachte. Lex had nog wat willen zeggen maar de eerste mensen stonden al te wachten op hun jas. Dus was het werken geblazen. Vriendelijk en correct gaf Lex ieder zijn of haar jas op vertoon van een corresponderend nummertje. En met een ‘nog een prettige avond' werd van de bezoeker afscheid genomen. Lex was blij dat Sjoerd hem aan dit bijbaantje had kunnen helpen. Hij vond het leuk om te doen. Het waren aardige mensen met wie hij moest samenwerken. Roel was weer naast hem komen lopen toen ze terug gingen naar de kantine. Dus kon hij hem meteen vragen of hij het goed vond om samen naar het feestje bij Anja te gaan. Roel zei dat hij met de bus gekomen was. Dat is dan geen probleem dan kun je met mij meerijden met de auto en mij tegelijk de weg wijzen. Dat is ook een stuk gezelliger dan de TomTom. De twee kleedden zich om in de kleedkamer, trokken hun jassen aan en liepen met de groep mee naar buiten. Iedereen ging mee naar Anja behalve Sjoerd en Paul, die in geen velden of wegen te bekennen waren. Lex meende straks gezien te hebben dat ze woorden hadden gehad want geen van beiden keek toen erg vrolijk. Roel stapte voorin naast Lex en 10 minuten later parkeerde die zijn Zweedse bolide in de straat bij Anja. Toch jammer dat Sjoerd er niet bij was. Samen met Roel liep hij door de openstaande voordeur, afgaande op het feestgedruis. Toen hij de kamer binnen stapte was de eerste die hij zag: Sjoerd. Paul was nergens te zien. Hey Sjoerd, jij hier, alleen? Lex had meteen spijt dat hij onmiddellijk een teer onderwerp had aangesneden. Dus praatte hij er snel over heen, vroeg Sjoerd en Roel wat zij wilden drinken en ging op zoek naar de drankjes. In de keuken bleek een klein buffet waar ieder naar believen zelf kon pakken. Met drie pilsjes in zijn hand liep hij terug de kamer in. De flesjes in de lucht stekend toostten de drie met Anja op haar verjaardag, dat door de andere gasten als een teken werd opgevat om luid en, zoals zo vaak, vals het ‘lang zal ze leven' te gaan zingen. De stemming zat er meteen al goed in. Voor een beetje een normaal gesprek was de herrie echter te overheersend. "Zullen we buiten kijken of er wat stoelen vrij zijn?"opperde Lex na enige tijd. Roel had zich aan zijn zijde genesteld en leek niet van plan hem die avond nog te verlaten maar in die herrie was een gesprek onmogelijk. Zij probeerden door de dansende massa heen in de tuin te komen. Het lukte en wat later zaten Lex en Roel in een tuinstoel op het grasveld. Sjoerd waren ze op hun weg naar buiten kwijt geraakt. Lex dacht dat Roel niet zo'n prater was dus begon hij maar en vroeg hem wat hij voor werk deed. En tot zijn verrassing begon Roel enthousiast te vertellen dat hij IT-er was, pas verkast naar een nieuwe baan, waar hij het prima naar zijn zin had. Maar voor Lex een tweede vraag kon stellen was Roel hem voor: "Jij schrijft hè Lex. Ja, ik lees jouw vervolgverhaal in het homotijdschrift ‘De Kast' en ik vind het geweldig. Weet je, tegen jou kan ik het wel zeggen, ik ben ook homo, maar niemand uit de groep is daarvan op de hoogte. En dat wil ik voorlopig nog wel zo houden. Dus ik reken erop dat jij je mond houdt. " Roel had er een kleur van gekregen. Het was ook niet niks om zomaar ineens uit de kast te komen. Maar hij liep al zolang rond met dit geheim dat hij het niet langer meer had kunnen volhouden. Wie kon hij het beter vertellen dan Lex. Hij had de vorige keer, toen Lex er voor de eerste keer was, al gevoeld dat hij hem zou kunnen vertrouwen. Bovendien was het een buitengewoon aardige kerel, goed gebekt, sociaal voelend en oprecht geïnteresseerd in de ander. Hij moest ergens beginnen met er voor uit te komen dat hij op mannen viel. En dit was niet zo moeilijk. Hij wist zeker dat Lex kon zwijgen. En hoe het verder uit zou pakken, dat zag hij dan wel. Mocht Lex anders reageren dan verwacht, was er nog geen man over boord, want Lex viel in voor Peter en zou straks weer verdwijnen. Niet dat hij daarop zat te wachten. Want als hij eerlijk was tegenover zichzelf dan moest hij toegeven dat hij Lex wel heel erg leuk vond. "Natuurlijk kun je op mij rekenen, ik houd mijn mond wel, " antwoordde Lex, nog nauwelijks bekomen van die vertrouwelijke mededeling. Als iemand hem verteld had dat Roel homo was, dan zou hij dat absoluut betwijfeld hebben. Maar ja, als de homo zelf de kastdeur open doet en naar buiten komt, valt er niet te twijfelen aan de oprechtheid van zo'n mededeling. Maar waarom zou Roel het juist aan hem verteld hebben vroeg Lex zich af. Ze kenden elkaar nauwelijks en hadden elkaar nu twee keer ontmoet. Voor hij dieper op de opmerking van Roel in kon gaan, kwamen Anne en Iris aangelopen en vielen luid lachend in de twee vrije tuinstoelen tegenover hen. "We storen toch niet?" riepen ze, opnieuw de slappe lach krijgend. Lex gaf Roel een knipoogje en zei tussen neus en lippen: "We hebben het er later nog wel over. " Het bleek dat de twee meiden op zoek waren naar een danspartner. En hoe Lex en Roel zich ook verzetten, uiteindelijk moesten zij het onderspit delven. Meegesleurd door Anne en Iris, liepen zij naar binnen, naar het dansvloertje. Alleen achter gebleven op het gazon, min of meer verscholen in de schaduw van een grote eik, zat Sjoerd te mijmeren over het vreemde gedrag van Paul. Hij had er behoorlijk de pest over in. Wat een belachelijk gedrag van Paul. Hij voelde tranen prikken in zijn ogen. Hij had nooit verwacht dat Paul zo jaloers zou zijn. Hij was echt wel verliefd op hem maar dat betekende toch niet dat hij zich daarom de hele avond alleen maar met hem moest bezighouden. Hij had er zich juist op verheugd om met zijn vrienden die avond bij Anja op haar feestje te zijn. Daarbij was hij ook nog eens trots op het feit, dat hij er met Paul zou zijn. Hij had zich al helemaal voorgesteld, hoe het zou zijn om Paul voor te stellen en hoorde zich al zeggen: "Dit is Paul, mijn vriend" Maar Paul had zich geërgerd omdat hij in de artiestenkantine ook voor de anderen aandacht had gehad. Hij had boos gezegd dat hij dan ook maar alleen naar het feest van Anja moest gaan. En nu was hij hier alleen. Hij had maar een smoes verzonnen, dat Paul zich niet goed voelde en naar huis was gegaan. Terwijl hij zo in gedachten voor zich uit zat te staren, tikte iemand hem op zijn schouder: "Lieverd, sorry ik heb me aangesteld. Wil je mij vergeven?" Blij verrast keek hij over zijn schouder in het berouwvolle gezicht van Paul: "Natuurlijk Paul, ik ben blij dat je toch gekomen bent. En weet je gekkie, ik houd alleen van jou, jaloerse bal, die je bent. Sjoerd sprong op, pakte Paul stevig beet en maakte een rondedansje met hem in de tuin. Toen ze uitgedraaid waren kregen ze van het gezelschap in huis een applausje, dat ze allebei een rood hoofd bezorgden. "Wat heb je tegen Anja gezegd, want die zal wel raar opgekeken hebben toen jij plotseling toch binnenkwam. Ik heb namelijk gezegd dat jij je niet lekker voelde en jij komt wat later toch binnenstappen. " "Ik heb gezegd, dat de buitenlucht me goed gedaan had en dat ik me steeds beter voelde en zodoende besloten had om rechtsomkeer te maken en toch naar het feest te komen. Bovendien kan ik jou niet missen, " zei Paul en hij kuste Sjoerd vluchtig op zijn mond. Hij wilde niet weer een applaus uitlokken. "Kom dan gaan we naar binnen. Ik wil met je dansen" en Sjoerd trok Paul achter zich aan. Er was binnen nauwelijks ruimte op het dansvloertje zodat men noodgedwongen dicht op elkaar stond. Voor Sjoerd en Paul geen enkel probleem. Hun lichamen stevig aan elkaar geklonken, schuifelden zij verliefd en opgewonden op de muziek door de kamer. Plotseling zag Sjoerd tussen de anderen Lex met Anne dansen. Ook zij stonden dicht opeen gepakt op de dansvloer. "Ik vraag me af of Lex zich vermaakt, " zei hij tegen Paul en wees onopvallend met zijn hoofd richting Lex en Anne. "Volgens mij heeft hij liever een aardige kerel in zijn armen. " Waarop Paul wat afgemeten antwoordde: "Jou zeker. " Sjoerd deed net alsof hij die laatste opmerking niet gehoord had en stapte snel over op een ander onderwerp. "Ik heb je nog niet verteld, dat Peter me een sms-je heeft gestuurd. Als hij straks zijn straf moet uitzitten, wil hij graag dat ik een keer op bezoek kom. En geloof het of niet, maar Vonne wil dan graag mee. Wat zeg je daar van?" Paul keek hem stomverbaasd en ongelovig aan: "Dat doen jullie toch niet hè?" "Ik heb nog geen beslissing genomen, maar waarom zouden we dat niet doen?" Opnieuw die avond zag Sjoerd, dat Paul's gezichtsuitdrukking veranderde. Het kreeg een hardere trek en ook zijn stem werd scherper. Het leek wel of Paul behoorlijk nijdig was. Met uitdrukkingen als ‘hoe haal je het in je hoofd' en ‘dat zul je toch wel uit je lijf laten' tot woorden als ‘belachelijk' en ‘het moet toch niet gekker worden' probeerde hij Sjoerd duidelijk te maken, dat hij het maar helemaal niets vond. En weer verbaasde Sjoerd zich dat hier een heel andere Paul voor hem stond dan hij kende. Een lieve, aantrekkelijke, galante, begrijpende en warmhartige knul. En nu stond er een drammerige en betweterige kerel voor hem, die nota bene ook jaloerse trekjes vertoonde. Sjoerd deed alsof hij wat moe was en stelde voor om buiten wat te drinken. Ze stapten de dansvloer af, zochten in de keuken een lekker drankje uit en in de tuin een luie tuinstoel. Het was zacht maar wat loom weer én volle maan. Kortom alle ingrediënten waren aanwezig voor een romantische avond. Helaas was Paul niet in een dergelijke stemming. Sjoerd zuchtte eens diep en nam een slok van zijn cola. "Hebben jullie ook zo'n dorst?" zei Lex, die samen met Roel ook naar buiten was gekomen. "Nou we hadden het zo warm gekregen van het dansen met die meiden dat we graag buiten wat wilden afkoelen. En op de weg hier naar toe hebben we meteen maar een drankje meegepikt. " "Waar zijn Anne en Iris?" vroeg Paul en het viel Sjoerd op dat hij zich weer helemaal hersteld had en de vrolijke, gezellige Paul was. Mogelijk zie ik dingen, die er niet zijn, dacht Sjoerd bij zichzelf en voelde zich gelukkig omdat Paul weer de oude leek. Hij praatte honderduit en was bijzonder attent voor Sjoerd. Ook Lex en Roel schenen zich buitengewoon te vermaken en het naar hun zin te hebben. Zodanig dat Sjoerd met een veelbetekenende blik Paul aanstootte en stiekem op die twee wees. Het liep zo langzamerhand tegen twee uur en de meeste gasten maakten aanstalten om te vertrekken. Zo ook de vier in de tuin. Ze bedankten Anja voor de heerlijke avond en vertrokken met stille trom om de buurt niet wakker te maken. Roel reed weer met Lex mee, die hem thuis af zou zetten. Paul vertrok met de auto en Sjoerd reed op zijn scooter naar Paul zijn kamer. Hij had thuis gezegd, dat hij bij Paul bleef slapen. Boven gekomen maakten ze het zich gemakkelijk. Omdat het binnen erg warm was, trokken ze hun kleren uit en zaten even later in hun boxer, met een pilsje op de bank. Onmiddellijk ontstond er een erotische spanning. ‘Wat een stuk ben je toch' dacht Sjoerd en liet zijn blik over Paul zijn mooie lijf glijden. Maar ook die verleidelijke zwelling in zijn strakke witte boxer trok zijn aandacht. Paul had zijn ogen gevolgd en het verlangen in Sjoerd zijn ogen gezien. Hij boog zich naar hem toe en drukte een kus op zijn lippen. Voor hij zich echter terug kon trekken had Sjoerd een arm om zijn nek geslagen en hem naar zich toe getrokken. Hij lag nu half over hem heen, voelde duidelijk de groeiende begeerte van Sjoerd. Ook hijzelf voelde zijn boxer knellen door zijn groeiend geslacht. De handen van Sjoerd streelden intussen zijn rug en zijn mond fluisterde allerlei lieve woordjes in zijn oor. Paul's hand gleed over Sjoerd zijn strakke buik naar boven op zoek naar zijn tepels. Hij pakte er een tussen duim en wijsvinger en kneep er zachtjes in. Sjoerd verstijfde een moment en duwde zijn onderlichaam omhoog. Paul schoof wat naar boven en zorgde dat hun onderlijven tegen elkaar lagen. Met zijn andere hand pakte hij de tweede tepel ook tussen duim en vinger. Sjoerd had zijn strelingen naar beneden verlegd en kneedde nu Paul zijn billen. Zij verloren zich in een eindeloos kussen en hun ademhaling werd zwaarder naarmate zij dichter bij hun hoogtepunt kwamen. Een ontlading kon niet lang meer op zich laten wachten. Hun boxers schuurden over elkaar, hun kus verinnigde zich en hun vingers grepen opgewonden in hun lijven. De adem versnelde, lichamen zogen zich aaneen en daar was de ontlading in extase. Voldaan maar uitgeput lagen zij in elkaars armen. Het zou een hete nacht worden. Lex reed in een flink tempo naar het ouderlijke huis van Roel. Hij keek eens opzij naar hem. Niet dat Roel teveel gedronken had, maar aan zijn oogjes te zien toch meer dan normaal. Hij hing ook meer in zijn autogordel dan dat hij zat. Lex probeerde bij zichzelf te peilen wat hij van Roel vond. Hij was aangenaam gezelschap geweest voor hem op het feest. Alleen misschien iets te aanhankelijk. Lex had geen stap kunnen zetten zonder Roel in zijn onmiddellijke nabijheid. En dan die trouwe hondenogen, die hem zo aandoenlijk aankeken. Toch voelde hij wel wat voor Roel. Het zou verstandig zijn om hem nu thuis af te zetten en niet mee naar binnen te gaan, om ongewenste situaties te voorkomen. Dan konden geen van beiden zich later iets verwijten. Hij draaide rustig de hoek om en stopte bij de voordeur van Roel zijn woongedeelte, dat later aan het huis aangebouwd was. Op de vraag van Roel of hij echt niet nog even mee ging voor een borrel weigerde Lex, vriendelijk doch nadrukkelijk. "Ik bel je en we maken op korte termijn een afspraak, beloofd. " Met die woorden nam Lex afscheid en reed pas weg nadat Roel de voordeur achter zich had dicht getrokken. De rit ging nu richting zijn eigen woning. Het was nog druk op de weg. Hij mijmerde over de afgelopen uren. Wat een geluk dat hij via Sjoerd aan dit baantje was gekomen. Leuke vrienden had hij er aan over gehouden. En wie weet ook nog eens een vriend die meer voor hem kon betekenen. Maar dat was nog niet alles. Ook met zijn boek ging het goed. Binnenkort zou het verschijnen. Nee, hij mocht niet klagen. Hij voelde zich alsof hij de hele wereld aan kon. Kon hij er vanavond nog maar met iemand over praten. Toch eens kijken of Hans nog aan het chatten was. Met hem kon hij goed over dit soort zaken bomen. Hij parkeerde zijn auto en liep naar de lift. Het was een heerlijke avond geweest. Toen hij zijn laptop opstartte zag hij dat Hans nog online was. Dat werd dus nog een half uurtje chatten. Roel kon de slaap niet vatten. Hij was, hoewel hij meer gedronken had dan hij gewend was, klaarwakker. Jammer dat zijn moeder al sliep anders had hij met haar nog kunnen napraten. Achteraf was hij blij, dat Lex niet meer mee was gegaan. Hij had zich beslist niet in kunnen houden. Hij had gemerkt dat Lex hem ook aardig vond, maar was er niet zeker van of hij ook van zijn aanhalig gedrag gediend zou zijn geweest. Hij ging daarom maar onder de douche om zijn opgewondenheid van zich af te spoelen. Toen hij onder de warme straal stond, voelde hij zijn penis omhoog komen. Hij had zich bevredigd. Dat had hem echter uit zijn roes gehaald en zodoende lag hij nu wakker naar het plafond te staren. Zou het iets kunnen worden met Lex? Het zou zijn eerste relatie worden. Tot nu toe had hij nooit iemand ontmoet die hem zo geraakt had. Dat was met Lex duidelijk anders. Hij hoopte dat Lex hem snel zou bellen, het liefst morgen al. Sjoerd werd wakker toen Paul zich nog een keer omdraaide. Een blik op de klokradio leerde hem dat het half tien was. Hij keek naast zich en zag dat Paul nog in diepe rust was. Wat was hij lief als hij sliep. Sjoerd liet zijn hand onder het dekbed richting Paul glijden. Hij raakte zijn schouder en via zijn borst ging zijn hand naar beneden. Voorzichtig om Paul niet wakker te maken. Hij rustte een moment met zijn hand op Paul's buik. Wilde nog verder naar beneden maar voelde plotseling hoe zijn hand stevig vast gegrepen werd. Paul had zich slapende gehouden en keek Sjoerd nu lachend aan. "Eerst een kus, dan laat ik je los. " Daar had Sjoerd wel oren naar. Hij wierp zich op Paul, boog hij zich voorover, kuste hem vol op zijn mond, liet zijn tong over Paul's lippen glijden, en drong zijn mond binnen. Dan gleed hij naast Paul, kroop tegen hem aan en zei: "Goedemorgen lief. " Paul keek hem glimlachend aan, nam Sjoerd zijn hoofd in beide handen en kuste voorzichtig het puntje van zijn neus. "Ik hou van jou. " En hij voelde hoe Sjoerd hem vastpakte en zijn hand op en neer bewoog. Terwijl hij hem diep in zijn ogen keek ging zijn hand ook op zoek naar diens geslacht en in elkaars ogen verdrinkend, voerden zij langzaam het tempo op. Ze genoten allebei van elkaars lijf. Hun pikken zwollen op en samen kwamen ze tot een heerlijke, bevredigende zaadlozing. In elkaars armen droomden zij opnieuw weg, om pas weer rond twaalf uur wakker te worden. Ze besloten onmiddellijk samen onder de douche te stappen, waar zich opnieuw een heet ritueel afspeelde, zodat ze uiteindelijk pas in de middag aan hun ontbijt zaten. Nou ja ontbijt, liever gezegd brunch. Sjoerd zat aan gisterenavond te denken, aan Paul's gedrag. Hij wilde er met hem over praten, maar betwijfelde of dit het goede moment was. Het zou nu zeker de fijne sfeer kapot maken. Sjoerd had wat vrije uren opgespaard en kon daarom vaak een vrije middag nemen. Zo genoot hij ook deze middag van het feit dat hij niet hoefde te werken. Hij was naar de bibliotheek gereden om de laatste aflevering van het vervolgverhaal van Lex te lezen. Daarna zou hij richting ‘De Glazen Koepel' gaan, waar hij om drie uur had afgesproken met Vonne en Judith. Het was al weer lang geleden dat hij Judith had gesproken. Hij stemde meteen in met haar voorstel om een middagje in de Koepel bij te praten. Vonne, die toevallig in de kamer was, gebaarde naar hem dat zij ook mee wilde. Juut vond het meteen goed en hijzelf had ook geen enkel bezwaar, integendeel. Het verhaal in het homotijdschrift ‘de Kast' werd steeds spannender en nieuwsgierig sloeg hij het blad open, benieuwd naar het laatste deel. Intens genietend las hij het spannende einde. Ja hoor, het werd een happy end en Lex was erin geslaagd de ontknoping tot het laatst geheim te houden. Jammer dat het uit was. Zo, op nu naar ‘de Glazen Koepel'. Even later zette hij zijn scooter voor de deur en sloot hem af. Met zijn helm in de hand liep hij door de draaideur naar binnen. Hij zag de meiden meteen. Ze zwaaiden beiden enthousiast naar hem. Maar Sjoerd zwaaide niet terug. Hij liep als een robot naar hun tafeltje, zijn ogen echter gericht op het tafeltje helemaal in de hoek. Daar zaten Dorus en Peter, druk pratend. ......

0 reacties 436 bekeken cijfer: 8.5(17)

Gemiddelde cijfer: 8.4


HansBernard

27 verhalen op DG

serie
SJOERD 6/8

SJOERD deel 6 In de deuropening stond Peter met neergeslagen ogen. "Wát kom je doen?" vroeg Paul, die zijn oren niet kon geloven met de nadruk op ‘wat'. "Ik kom mijn excuses maken, " zei Peter. Het was aan zijn houding te zien, dat het hem veel moeite kostte deze opdracht uit te voeren: zijn excuses aanbieden en verantwoording over zijn gedrag afleggen. Hij kon nauwelijks uit zijn woorden komen. Het duurde even voor hij zich helemaal onder controle had. Uiteindelijk begon hij. Hij vertelde over zijn illegale praktijken, zijn altijd gepest zijn op de basisschool, zijn angst en ontzag voor Dorus, en de dwang die Dorus op hem uitoefende, hem te helpen bij zijn pesterijen tegen Paul en Sjoerd. Hij wilde dat alles niet meer. Hij had Dorus in de val gelokt voor de politie en nu had hij nog tijd om wat zaken te regelen, voor hij zich weer moest melden op het bureau. Het belangrijkste vond hij zijn excuses aanbieden en uitleggen waarom en hoe dit allemaal had kunnen gebeuren. Met open monden hadden ze naar Peter, die nog steeds in de deuropening stond, zitten luisteren. Pa was het eerste bij zijn positieven en nodigde hem uit te komen zitten "mits Sjoerd en Paul daar geen bezwaren tegen hadden?" Beiden schudden hun hoofd. Behoedzaam liep Peter naar de tafel en pakte een stoel. Eigenlijk was hij helemaal niet zo onaardig, bedacht Sjoerd, die hem aan zat te kijken. Ook Paul keek nu met heel andere ogen naar Peter. Maar dat nam niet weg, dat deze knul hen toch aardig de stuipen op het lijf had gejaagd. En het was natuurlijk mooi dat hij zijn verontschuldigingen kwam aanbieden, maar er zou wat hem betreft wel wat meer mogen zijn. Voor hij echter iets kon zeggen, nam Peter opnieuw het woord en legde uit, dat hij natuurlijk alle geleden schade zou betalen en dat hij zijn straf zou uitzitten. Hij hoopte wel dat iedereen hier in de kamer en vooral Paul en Sjoerd het hem wilden vergeven. Toen Sjoerd vroeg wat voor straf hij zou krijgen, moest hij het antwoord schuldig blijven. Hij zou wel voor strafvermindering in aanmerking komen, omdat hij de nodige informatie had gegeven en meegeholpen had om Dorus op te kunnen pakken. Pa nam hierop het woord en zei blij te zijn met de excuses. Ook vond hij dat Peter karakter had getoond, door zo flink te zijn om zelf naar hen toe te komen. Hij veronderstelde, dat iedereen in de kamer bereid was om die verontschuldigingen te accepteren. En hoewel hij meeleefde met het feit dat een eventuele gevangenisstraf geen pretje was, vond hij het wel een verdiende straf. Toen hij was uitgesproken stond Peter op, bedankte dat hij binnen had mogen komen om zijn zegje te doen en maakte aanstalten om te vertrekken. Bijna bij de deur van de kamer gekomen, draaide hij zich om naar Sjoerd. "Zou jij misschien toch een goed woordje voor mij willen doen bij Hamers, de adjunct? Misschien kan hij voor mij zolang een invaller aannemen en als ik weer vrij ben mij mijn plaatsje teruggeven als gastheer. Hoe lang het gaat duren, weet ik niet. Ik zal eerst de uitspraak moeten afwachten en dan kijken wanneer ik mijn straf kan uitzitten. En in de tussentijd kan ik niet in de schouwburg gaan werken. " "Hoewel ik het je wel gun, zou ik daar ook maar niet op rekenen Peter. En wat de mogelijkheden zijn als je weer vrij bent is ook een vraag. " "Eigenlijk heb je wel gelijk, Sjoerd, sorry dat ik je er mee lastig gevallen heb. " En met gebogen hoofd verliet hij de kamer. "Toch is het jammer, " zei Paul, "het is een verdomd goede gastheer, " terugdenkend aan zijn eerste werkavond waarop hij met Peter had samen gewerkt. Het was stil in de kamer, iedereen zat zo met zijn eigen gedachten over wat zojuist gebeurd was. Sjoerd kon er maar niet over uit dat de Peter, die hij zojuist gezien had een totaal andere Peter was dan degene die hij tot nu toe ontmoet had. Maar goed, hij mocht dan zijn excuses aangeboden hebben, Sjoerd was nog niet de angst vergeten, die hij doorstaan had. Nee, laat die Peter eerst maar eens zijn straf uitzitten. Daarna zou hij zijn houding wel bepalen en kijken of hij inderdaad een goed woordje voor hem zou doen bij Hamers. Hij kon echter inderdaad de adjunct wel vast influisteren, dat Peter een tijdje niet inzetbaar zou zijn en dat er dus naar een vervanger uitgekeken zou moeten worden. Daar moesten ze dan maar een advertentie voor zetten want hij zou zo een, twee, drie ook niet iemand weten. "Waar zit je met je gedachten?" vroeg Paul aan hem. Door de vraag van Paul werd de stilte verbroken en begon ineens iedereen door elkaar te praten. Ieder had zo zijn of haar eigen mening over de actie van Peter, hoewel men het wel met elkaar eens was dat dit optreden van durf getuigde. Omdat het een enerverend weekend was geweest, wilden Paul en Sjoerd het deze zondag niet zo laat maken. Bovendien wilde Paul nog even langs zijn ouders. Daarom besloot hij om half zes op te stappen, bij zijn ouders een hapje mee te eten en op tijd zijn bed in te duiken. Hij had een zware studieweek voor de boeg. En Sjoerd vond het wel lekker om vanavond wat tijd voor zichzelf te hebben, zodat hij wat achterstallig werk kon afmaken. Ze namen innig afscheid van elkaar in de hal en deze keer keek Sjoerd niet angstig naar buiten of hij iemand zag. Dorus zat voor verhoor op het politiebureau en Peter zou zich niet meer met zulke praktijken inlaten. Vrolijk zwaaide hij Paul na, toen die de straat uit reed. Na het eten ging hij onmiddellijk naar boven en zette de pc aan. Zo gauw hij Messenger had gestart, zag Sjoerd dat Lex online was. Even bijpraten was zijn eerste gedachte. Hij hoefde echter niet zelf contact te maken want in de balk onderin knipperde de naam van Lex al. "Hey Sjoerd, je bent er al vroeg bij vandaag. " "Hoi Lex, ik heb een vrije avond want Paul moest nog naar zijn ouders en wilde op tijd naar bed. " "Ik zou het wel weten als ik pas een vriendje had. Ik zou ook vroeg naar bed willen maar niet om te slapen. " "Denk erom dat je geen kwaad woord over Paul zegt hoor, " zei Sjoerd quasi boos. "Ha ha ha ha " was de reactie van Lex. "Komt goed. " En Lex stapte over op een ander onderwerp: hij vertelde dat hij op zoek was naar een bijbaantje, want hij wilde eigenlijk toch liever maar stoppen met zijn huidige baan. Op de vraag van Sjoerd waarom nu zo opeens, antwoordde Lex, dat zijn eerste roman heel goed bij de uitgever ontvangen was. Maar er wachtte nu zoveel werk dat hij het er niet naast zijn dagelijkse baan nog bij kon doen. Hij wist al langer, dat hij zou moeten kiezen, als hij van schrijven zijn beroep wilde maken. Hij vertelde dat hij na lang nadenken en voor- en nadelen tegen elkaar afwegen, tot de slotsom was gekomen, dat het moment nu aangebroken was om die beslissing te nemen. Maar om niet al te vlug in de problemen te komen, wilde hij graag een bijbaantje om financieel wat ruimer te zitten. Met een lach vroeg hij aan Sjoerd of die toevallig niet iets voor hem wist. Sjoerd dacht natuurlijk meteen aan de vrijgekomen plaats nu Peter niet meer kon werken. Maar zou dat wel iets voor Lex zijn? En zou hij daar zelf wel iets voor voelen? "Hey dromer, ben je in slaap gevallen?" "Nee hoor, klonk een verontwaardigde Sjoerd, ik was aan het denken voor een baantje. En weet je, ik heb waarschijnlijk wel iets voor je. " "Ow, laat eens horen. " "Voel je er iets voor ons team van gastheren in de schouwburg te komen versterken. " Sjoerd gaf uitleg en vertelde meteen maar wat er die middag bij hun thuis allemaal gebeurd was. Lex maakte ondanks de ernst van de zaak toch nog een grapje, dat wat hij allemaal hoorde, zich uitstekend zou kunnen lenen voor een nieuw verhaal. Hij zou er eens over nadenken. "Je doet maar, als je onze namen maar verandert. Ik hoef niet zo nodig met mijn eigen naam in jouw verhaal en zeker niet in die seksscènes, die jij altijd schrijft:" typte Sjoerd. Lex moest hier hartelijk om lachen. "Maar zonder onzin, voel je iets voor het gastheerschap?" "Ik vind het lief aangeboden, maar ik moet er even over nadenken, " zei Lex. "Vertel me er nog maar eens iets meer over. Ik heb wel een idee, maar voor ik ja zeg, wil ik graag weten waar ik aan begin. " En Sjoerd vertelde nu uitgebreid over de ins en outs van de werkzaamheden voor de gastheren. "Het is me duidelijk, ik slaap er eerst nog een nachtje over en laat het je zo gauw mogelijk weten. Maar ben je ook niet nieuwsgierig naar mijn boek avontuur?" "Natuurlijk ben ik benieuwd. Ik wist niet dat je al zo ver was. Maar vertel, ik ben een en al oor. " Lex begon te typen en langzaam ontrolde zich voor de ogen van Sjoerd het hele traject dat afgelegd moest worden: van de plannen om een boek te gaan schrijven, het schrijven zelf en daarna het aanbieden van het manuscript aan de diverse uitgevers tot het zenuwachtig eindeloos wachten op reacties en het uiteindelijke jawoord van een uitgever. Sjoerd kon uit het enthousiasme waarmee Lex over zijn boek sprak wel opmaken, dat hij er heel gelukkig mee was. En hoewel hij er naar vroeg, wilde Lex geen nadere bijzonderheden over de inhoud geven. "Je koopt er maar een; die arme schrijver moet ook kunnen leven:" zei hij gekscherend. Sjoerd zag dat het intussen al bijna half elf was en kondigde aan, dat hij wilde gaan slapen. Hij had het namelijk erg druk op kantoor en uitgerust zijn deed wonderen. "Slaap lekker en droom zacht:" wenste Lex hem toe. "En werk ze morgen. " "Welterusten voor straks en droom jij maar lekker van je boek. " "Doeg. " "Doeg. " Sjoerd sloot de pc af en liep naar beneden om ook daar welterusten te wensen. Echter halverwege de trap hoorde hij het melodietje op zijn gsm van een sms-je. Hij las: ‘Dag lieverd, slaap ze, ik houd van jou, Paul. ' Sjoerd ging op de trede van de trap zitten en sms-te terug: 'Welterusten lieverd, ik ook van jou, Sjoerd. ' Hij voelde zich helemaal gelukkig nu alles achter de rug was en Peter op de goede weg; neem daarbij de opgeloste kwestie met Judith, zijn liefde voor Paul en niet te vergeten Dorus voorlopig achter slot en grendel. Zie hij was met recht de gelukkigste man op aarde. Lachend stapte hij de huiskamer in met een klein sprongetje, schoof uit op het matje bij de deur en belandde languit onder de eettafel. Gelukkig had hij zich niet bezeerd, de gevallen man. De familie deed, nu ze zagen dat er niets ernstigs was, alle moeite om hun lachen in te houden. Het was ook zo'n komisch gezicht. Sjoerd zei quasi verontwaardigd dat hij wel zijn nek had kunnen breken en trok daarbij een ernstig gezicht. Ook hij zag echter het komische in van de schuiver die hij gemaakt had en lachte dus vrolijk met de anderen mee. Op hetzelfde ogenblik besefte hij, hoe goed hij het met zijn ouders en zus had getroffen. Het leek wel dat de sfeer thuis veel opener was geworden sinds zijn coming out. Meer als volwassenen onder elkaar. Zou Vonne er ook zo over denken als hij? Dan moest hij toch eens met haar daarover praten. Hij wenste iedereen welterusten en stapte behoedzaam over het matje de kamer uit. Achter hem werd smakelijk gelachen. Het was ruim een week later en het gewone leventje had weer zijn aanvang genomen toen Sjoerd een sms-je van Peter kreeg: ‘ Hallo, moet straks in Tilburg mijn straf uitzitten. In totaal heb ik twee maanden gekregen minus mijn voorarrest. Heb je er nog aan gedacht de zaak over mijn gastheerschap met Hamers, de adjunct, te bespreken? O ja, ik mag als het zover is bezoek ontvangen, maar het is natuurlijk belachelijk om jou te vragen een keer langs te komen. Daar zul je na alles wat er gebeurd is helemaal geen zin in hebben. Ik ben jullie nog steeds dankbaar voor jullie begrip zondagmiddag. Groeten, Peter. ' Peinzend zat hij naar zijn gsm te staren. Moest hij nu iets terug laten horen? Hij zou het met de anderen en met Paul, die hij vanavond toch zag, bespreken. Omdat pa niet thuis kwam eten was er besloten om straks pizza te halen, iets waar zijn vader helemaal niets om gaf. Hij had er echt zin in want het was al weer even geleden. Bovendien zag hij Paul weer en misschien was Ma wel over te halen om hem bij Paul te laten blijven slapen. Hij las nogmaals het sms-je en ging weer verder met zijn werk. Aanstaande zaterdag moest hij invallen bij de gastheergroep en zou hij Lex ook zien. Hamers had het prima gevonden om Lex de plaats in te laten nemen van Peter. Lex had overigens al een keer met de groep meegedraaid en zowel van zijn kant als van de groep waren er alleen maar positieve geluiden geweest. Sjoerd zat toch een beetje met Peter in zijn maag en dan vooral met de hint om hem te komen bezoeken. Hij wilde juist nog wat opruimen voor hij naar beneden ging toen er geklopt werd en Vonne vroeg of zij binnen kon komen. "Kom maar. " "Hoi broertje, wat ben je vroeg thuis vandaag?" zei ze en stapte zijn kamer in. "Ik ben vanmorgen extra vroeg begonnen vanwege het mooie weer. " "Groot gelijk, wat was het warm vandaag, vond je niet?" "Op de administratie ging het wel. Je weet we hebben airco. Maar luister Vonne ik heb een sms-je van Peter. Vertel me eens wat jij daar van vindt. " En Sjoerd gaf haar zijn gsm zodat ze het zelf kon lezen. Hij keek aandachtig naar haar gezicht om te zien of hij kon raden hoe zij over de inhoud dacht. Maar alles wat hij kon opmaken was dat zij nieuwsgierig de tekst las en er een glimlach op haar gezicht verscheen. "Ga je als Peter straks in Tilburg zit bij hem op bezoek?" was haar eerste vraag. "En mag ik dan mee?" Sjoerd keek haar verrast aan, dit had hij niet verwacht. Hij had gezien, dat ze bij de tweede vraag lichtelijk kleurde. "Of ik op bezoek ga weet ik nog niet, maar waarom wil jij mee als ik ga?" vroeg hij hoogst verbaasd. "Oh, zomaar. Ik heb nog nooit een gevangenis van binnen gezien en nu heb ik de kans als jij mij ten minste meeneemt. " "Je doet net of het een plezierreisje is met aansluitend een museumbezoek:" antwoordde Sjoerd enigszins geprikkeld. "Je hoeft niet boos te worden. Ik wil je alleen maar gezelschap houden zodat je niet alleen hoeft en tegelijkertijd kan ik een gevangenis van binnen zien. " "Wie zegt dat ik alleen ga, als ik ga?"vroeg Sjoerd met opgetrokken wenkbrauwen. "Gaat Paul dan mee?" "Luister, ik weet echt nog niet of ik ga en met wie. Ik beloof je nog niets maar zal eerst eens vragen of je mee mag, of pa en ma het goedvinden. " "Beloofd broertje" en met een verdwaalde kus ergens op zijn haren als dank, verdween zij dansend de kamer uit. Nu had hij nog niet aan Vonne gevraagd, of zij ook vond dat zij met zijn vieren, hier in huis anders met elkaar omgingen, sinds zijn uit de kast komen. Dan maar een volgende keer. Hij vroeg zich wel af waarom ze zo uitgelaten gereageerd had. Hij kon zich niet herinneren haar ooit geïnteresseerd gezien te hebben in het gevangeniswezen. Eerst maar eens horen hoe zijn ouders erover dachten. Kijkend in de spiegel of alles in orde was, bereidde Lex zich voor op een tweede avond in de schouwburg als gastheer. De eerste avond een weekje terug was hem erg meegevallen en hij was verrast door de collegialiteit onderling. Men had hem op alle mogelijke manieren geholpen. Alleen Paul, de vriend van Sjoerd had zich nogal afzijdig gehouden. Hij had gemerkt dat de groep onderling goed met elkaar overweg kon. Als hij het goed gezien had, waren de meesten na de voorstelling samen nog iets gaan drinken. Hij had het jammer gevonden dat Sjoerd die avond niet moest werken. Hij had het er over gehad met Paul, maar die had iets onduidelijks gemompeld en was daarna meteen met het meisje, dat aan de andere kant naast hem zat, in gesprek geraakt. Lex had de hint begrepen en geen moeite meer gedaan om met Paul te praten. Terwijl het bijna tijd was om hun plaatsen in te nemen, ving hij nog juist op dat er afspraken werden gemaakt voor na de voorstelling. Anja was jarig geweest en nodigde iedereen uit om bij haar thuis nog een borrel te komen pakken. "Het geldt natuurlijk ook voor onze nieuwe gastheren, die pas bij de groep zijn: Paul en Lex. Ook jullie zijn van harte welkom. Als ik jou was Paul zou ik zeker maar komen, want ik heb Sjoerd ook uitgenodigd. " Paul keek blij verrast, daarom had Sjoerd zo geheimzinnig gedaan toen hij had gevraagd of hij naar de schouwburg wilde komen als ze klaar waren zodat ze samen nog ergens naar toe konden. Sjoerd had gezegd:" dat zien we nog wel. Geef maar een seintje als je klaar bent dan kijken we wel wat we gaan doen. " Lex voelde zich wat ongemakkelijk. Wat moest hij doen? Hij was nogal wat ouder dan de mensen uit de groep. Bovendien viel hij eigenlijk maar in voor Peter. Dus zou het maar beter zijn om naar huis te gaan. Hij liep naar Anja en zei dat hij niet zou komen en vertelde haar ook de beide redenen. Maar Anja wilde van geen weigering weten en liet hem beloven straks ook met de anderen mee te komen. Ze zei zeker te weten dat er niemand was die er bezwaar tegen zou hebben als hij ook kwam, ook al was hij een invaller. ‘Hoe meer zielen, hoe meer vreugd. ' De gong klonk rollend door het gebouw: ‘dames en heren uw plaatsen innemen, de toegangsdeuren worden geopend en de bezoekers komen de schouwburg binnen. ' De groep stond als één man op en ieder liep naar de plaats, die voor vanavond was toegewezen. Lex en Paul hadden garderobedienst en liepen dus gezamenlijk in de richting van de garderobes. Maar ook nu bleek Paul niet van plan om wat tegen Lex te zeggen. Hij nam zijn plaats in achter de balie en pakte de jassen aan van de eerste bezoekers, die binnen druppelden. Toen de laatste bezoekers hun weg gevonden hadden naar de zaal, kon de groep weer naar de artiestenkantine om de pauze af te wachten. Lex had de vorige keer al gemerkt dat het heel gezellig was in de kantine. Zij kregen gratis koffie of thee en voor een glas fris betaalde je een schijntje. Het was echter niet toegestaan tijdens je werk alcoholhoudende drank te gebruiken. Toen hij de artiestenkantine binnenkwam haalde hij eerst een colaatje en keek waar er in de kring nog een plaatsje was. Anja klopte met haar hand op de lege stoel naast haar en Lex was blij dat ze aan hem gedacht had. Hij voelde zich meteen wat meer opgenomen in de groep. Hij zat nu tussen Anja en Roel in. Toevallig had hij de eerste avond dat hij moest werken met Roel buffetdienst gedraaid in de pauze. Roel had hem snel wegwijs gemaakt en hem geholpen waar nodig. Roel was wat ouder dan de meesten, die zo tussen de twintig en de vijfentwintig jaar waren. Hij schatte Roel rond de dertig, dus altijd nog zes jaar jonger dan hij. Hij keek de kring eens rond. Wie kende hij nog van naam sinds de vorige keer? Naast hem zat Anja, pas getrouwd en erg belangstellend voor iedereen. Naast haar twee vriendinnen, Anne en Iris, die allebei al twee jaar gastvrouw waren en ook getrouwd. Dan kwam Paul, de vriend van Sjoerd en naast hem zat Marlies, weer een vriendin van Anja. Marlies had wel enkele verwaande trekjes maar was een alleraardigste meid. En tot slot had je Ruud, een rustige jongen, die nogal eens verhinderd was door ziekte en voor wie Sjoerd dan inviel. Lex volgde even het gesprek van Anja met Anne en Iris. Echt vrouwenzaken, het feit dat men tegenwoordig zo slecht gekleed naar de schouwburg ging. Liefst in sportieve kleding en mannen zag je alleen nog maar in spijkerbroek en trui. Het interesseerde Lex eigenlijk maar matig en hij besloot een praatje te maken met Marlies, naast hem. "Wat heb jij voor dienst, zo dadelijk, " opende hij het gesprek. "Bardienst, net als jij. Had je nog niet door dat wij in de pauze allemaal de gasten van een drankje voorzien? "Nee, nu je het zegt realiseer ik me dat pas. Natuurlijk doet iedereen in de pauze hetzelfde om zo snel mogelijk ieder van koffie, thee of drankje te voorzien. " "Maar ik begrijp dat wel Lex, zo heet jij toch is het niet, dat je dat allemaal niet in één keer in de gaten hebt. " En ze begon op een schoolmeesterachtige toon, het hele programma uit te leggen. Lex kreeg er geen speld meer tussen en luisterde lijdzaam naar de ook nog eens monotone stem van Marlies. Zo gauw hij echter de kans zag om een ander onderwerp aan te snijden vroeg hij Marlies wat zij in het dagelijkse leven deed. Hij had het kunnen weten: ze was schooljuffie. Wel dat was te merken ook. Ze bedoelde het echter goed en hij was getroffen door de liefde waarmee ze over de school en haar groep sprak. Een snerpend belletje maakte een eind aan het luieren. Er moest gewerkt worden want ieder moment kon de zaal leeglopen en ontstond er een run op de drankjes. Lex liep met Anne en Iris mee naar de grootste bar, midden in de foyer. Hier werd met drieën bediend. De volgende 20 minuten was het poot aan spelen en behoorlijk moe liepen zij een half uurtje later terug naar de kantine, om te wachten op de eindgong. Toen Lex de kantine in kwam zag hij meteen Sjoerd, die naast Paul was gaan zitten. Maar op het moment dat Sjoerd hem zag, stond hij onmiddellijk op kwam naar hem toe. "Hey Lex, hoe is het gegaan, ben je al een beetje ingeburgerd?" vroeg Sjoerd. "O het gaat prima; wat ik niet weet, kan ik vragen. Iedereen is zo behulpzaam. Ik heb het heel erg naar mijn zin, je wordt meteen in de groep opgenomen. Terwijl hij met Sjoerd stond te praten, keek hij stiekem over diens schouder naar Paul. Wat hij zag, stemde hem niet vrolijk. Paul zat met een verongelijkte blik boos voor zich uit te staren. Hij liet duidelijk blijken niet gecharmeerd te zijn van de aandacht, die Sjoerd had voor Lex. Die kon er niets aan doen, dat hij leedvermaak had met Paul. Tjonge, die was snel jaloers. Daar kon Sjoerd nog van innemen, dat was zo goed als zeker. Hij keek de kring eens rond en zag dat hij beslist niet de enige was, die de houding van Paul was opgevallen. Paul had zich behoorlijk in de kijker gespeeld. ......

1 reacties 415 bekeken cijfer: 8.1(18)

Spring naar pagina:
(7 pagina's)


::: digiGOP.nl :::
Klik hier en steun digiGOP met een DONATIE
OF DONEER via
Je kunt digiGOP ook steunen door digits te kopen of iets uit onze XXXSHOP te bestellen
::: digiGOP.nl :::

Wat draag jij op dit moment?
Klik op het plaatje wat overeenkomt met wat jij nu draagt



login om te stemmen
::: digiGOP.nl :::
::: digiGOP.nl :::


© digiGOP.nl 2002 - 2018 | Adverteren | Disclaimer | Help | Contact/Helpdesk | Mobiele versie